( -531 ) 



zicli terstüiitl, urn, in ilit geval, zicli niet weder te openen. 

 Wat (Ie bewering van meijen betreft (1. c. p. 545), 

 Jat de blaadjes van D. inuscipula, zelfs niet in onze warme 

 kassen, in staat zouden wezen om vliegen te vangen, om- 

 <lat zij zich bij lange na niet spoedig genoeg sluiten, deze 

 heb ik niet bewaarheid gevonden. Inderdaad sluiten die 

 blaadjes zich, bij cenc temperatuur van 70° — 80° F., zoo 

 snel, dat men geen tijd heeft de 7)aald, waarmede men d.' 

 stekels aanraakte, terug te trekken. Waar is het aan den 

 anderen kant, dat oude bladen hunne gevoeligheid geheel 

 verliezen en tot gecne verdere beweging in staat zijn. Zij 

 blijven dan open staan onder een hoek van 450 — 60° en 

 sterven eindelijk van boven naar onder, daarbij eene zwarte 

 kleur aannemende. 



Aangaande den anatomischen bouw der bladen deelcn 

 wij nog het volgende mede. Zoowel de bladsteel als de 

 bladkleppen zijn door eene opperhuid overtogen, welker 

 cellen zeer langwerpig en smal zijn (fig. 3 en 4), en, voor 

 zoo verre zij tot de bladkleppen behooren, evenwijdig loopen 

 aan de zijnerven der 1^ klasse, die uit de middelnerf ont- 

 springen en zich naar den rand der kleppen begeven. 

 Splectopeningen vindt men alleen aan beide zijden des 

 bladsteels en aan de buitenzijde der bladkleppen ; aan de 

 binnenzijde dezer laatsten vond ik er gecne enkele. Deze 

 organen (fig. 4 en 5) zijn onregelmatig verspreid, en be- 

 staan, zoo als gewoonlijk, uit halvemaanswijze cellen, welke 

 elkander met de toppen aanraken, eene spleet tusscheii zich 

 open laten, en in 't zelfde vlak met de opperhnidscellen 

 gelegen zijn. Buitendien draagt de opperhuid, aan beide 

 zijden des bladsteels en aan de buitenzijde der bladkleppen, 

 schubvormigc organen (fig. 8, 9, 1 0), welke uit eene ronde 

 platte groüdcel en 4, G of 8 daarop ingeplante andere 

 cellen bestaan, welke, in een kring gelegen en met hare 

 toppen eenigzins naar boven gekromd, het uiterlijk hebben 



