( 333 ) 



cl des Jardins de l'Europe, T. Hl, [i. ÜSU/' Iccii een 

 enkele blik door het mikroskoop terstond. 



Het bladskelet zelf bestaat uit ecu dikken, eigenlijk zel- 

 veu weder uit eene linker- en regterstreug gevorinden, vaat- 

 bundel (fig. 11 V.) tusschen de twee bladkleppen, en uit 

 talrijke zijnerven, die, evenwijdig aan elkander, uit dien 

 vaatbundel ontspringen, en, onder 't afgeven van nog fij- 

 nere takken, naar den rand der kleppen heengaan. Hier 

 gekomen, verbinden de zijnerven zich zijdelings tot een 

 sierlijk netwerk, 't welk den rand der kleppen als cenc 

 stevige streng begrenst, en waaruit, volgens jieijen, op de 

 hoogte van iedereu stekel aan dien rand een bundel vezels 

 oprijst, oin in dien stekel binnen te dringen. Even als 

 elders, bestaan de dikkere vaatbundels uit vezelcellen en 

 spiraalcellen, doch worden bij de dunnere alleen de laat- 

 sten aangetroffen. Tusschen de verschillende onderdeelen 

 van het bladskelet vindt men ten deele met bladgroen- en 

 ten deele met zetmeelkorrels gevulde parenchymcellen, welke, 

 voor zoo verre zij tot de middelnerf behooren, allen eene 

 cirkelronde of ovale gedaante hebben, doch elders, d. w. z. 

 aan de onderzijde der bladkleppen, een onregelmatigen vorm 

 aannemen en een zoogenaamd sponsachtig weefsel helpen 

 vormen. De dikke vaatbundel der middelncrf ligt twee- 

 tot driemaal digter bij hare onderste dan bij hare bovenste 

 oppervlakte, en zoo ook vindt men de zijnerven meer in 

 do nabijheid van de onderste dan van de bovenste opper- 

 vlakte der bladkleppen. Vraagt men nu of de struktuur 

 der bladen van D. muscipttla ons eenigc gegevens aan de 

 hand doet, waaruit wij de merkwaardige eigenschap dier 

 bladen, om zich onder zekere omstandigheden te sluiten 

 en weder te openen, zouden kunnen verklaren, dan ant- 

 woorden wij ontkennend. Meijen meent, dat de opper- 

 huidscellen, welke over de middelncrf heen loopen, de prik- 

 kelbare plaats zonden nitmakcn, on den ontvangen indruk, 



