( 334 ) 



(lüur do aaiigrenzcudc parencliymcelleii lacu, zuuileu voort- 

 plaiileu op deu vaatbuudel, iii die iiiiddelnerf i^clegen ; dal 

 deze laatsle verder do zijucrveii noodzaken zou naar boven 

 tot elkander te naderen; eindelijk, dat, gedurende het plaats 

 grijpen van dit alles, de cellen tusselicii de opperhuid en 

 den vaatbundel der niiddelnerf zich zouden zamcutrekken, 

 zouder nogtans op de cene of andere wijze geplooid te 

 worden of in elkander te schrompelen. Zonder deze ver- 

 klaringswijze tot de onze te inakcu, hoewel het ook ons 

 voorkomt, dat zoowel de opperliuid als het bladskelet een 

 onmiddellijk aandeel hebben aan de sluiting der bladklep- 

 pen, mecuen wij toch te moeten doen opmerken dat daarin, 

 voorondersteld dat zij de juiste ware, op grond van onze 

 waarnemingen ecnc kleine wijziging zoude dienen gebragt 

 te wordeu, in zoo verre namelijk de prikkel niet van de 

 ojjperhuidscellen der raiddelnerf, maar \an den voet der ste- 

 kels aan de binnenste ojjpervlaktc der bladkleppen op den 

 vaatbundel der middelnerf zou worden overgejilant. Of er 

 tusschen de cellen der bovenste en onderste oppervlakte 

 der bladkleppen ecne spanning bestaat, en of deze, ten ge- 

 volge van de aanraking der gevoelige stekels, zou worden 

 gewijzigd, wagen wij niet to, beslissen. 



De voornaamste uitkomsten, vraartoc ons onze proeven 

 met D. muscipula geleid hebben, zijn de volgende: 



1°. de bladkleppen van D. muscipida sluiten zich alleen 

 teu gevolge van de aanraking der stekeltjcs, welke, teu 

 getale van 3, aan do binnenzijde van ieder dier bladklep- 

 pen voorkomen. 



3°. de voet dier stekeltjes is 't gevoeligst. 



3°. de sluiting der bladkleppen geschiedt niet periodisch, 

 of, met andere woorden, is niet afhankelijk van licht eu 

 duisternis. 



4°. indien de bladklejjpen zich 'gesloten hebben ten ge- 

 volge van ecnc eenvoudige aanraking der bedoelde stekels. 



