( 1.50 ) 



Men heeft I'RESNEl's hypothese van deu vrijen doortogt, 

 eu vooral deze nadere wijziging, vaak als een bezwaar tegen 

 do undulatie-theoric aangevoerd en zelfs meer of min bo- 

 dektelijk daaruit eene voordeelige tegenstelling ten behoeve 

 der corpusculair-theorie afgeleid, niet bedenkende dat deze 

 corpusculair-lheorie nog veel zonderlinger hulp-hypothese vor- 

 derde, om ARAGo's proef behoorlijk te verklaren. 



Vooral de bezwaren, welke uit een en ander en dus uit 

 het aberratie-verschijnsel tegen de undulatic-theorie werden 

 geput, schijnen stokes *) omtrent 1845 te hebben bewogen» 

 om naar eene andere verklaring van dat verschijnsel om te 

 zien, waarbij de aether eenvoudig met de aarde en alle 

 aardsche ligchamen kon worden medegevoerd. 



Het is bekend hoe elke lichtstraal, in onzen dampkring 

 tredende, eene langzame buiging ondergaat, of, om met de 

 undulatie-theorie te spreken, hoe zijne golvenvlakte eene 

 langzame wending ondervindt ten gevolge van het steeds 

 toenemend brekend vermogen der luchtlagen : eene buiging, 

 die bekend staat onder deu naam van astronomische refrac- 

 tie, en die langzamerhand voortgaande haar maximum be- 

 reikt ter plaatse, waar de lagen der lucht het digtste zijn, 

 dat is aan de oppervlakte der aarde. — Het licht nu, dat 

 uit de wereldruimte tot ons komt, moet, naar de vooronder- 

 stelling van een' met de aarde medegevoerden aether, lang- 

 zamerhand uit den rustenden aether der wereldruimte in 

 den steeds al meer en meer met de aarde medegevoerden 

 aether overgaan, tot het onze aardoppervlakte bereilvt, waar 

 de aether volkomen de beweging der aarde heeft opgeno- 

 men. Stokes toonde aan, hoe de golvenvlakte en dus ook 

 de normaal- of loodlijn, die op haar kan worden gedacht, 

 bij dien geleidelijken overgang eene wending kan ondergaan 

 in grootte eu zin juist gelijk aan de jaarlijksche aberratie. 



*) Pl'iüosnphical Mar/aziiir, 1645, T. XXVIF, p, 9. 



