( 27 ) 



huis de proef' te nemen van het kweeken van appel- en noten- 

 boomen uit zaad. In 1S56 had liij daarvan reeds zestig appel- 

 boompjes, die in de open lucht overwinterden, en iets minder 

 notenboompjes. 



De veeteelt is niet het hoofdmiddel van bestaan, maar zou bij 

 den OTervloed van groote weiden, zeer uitgebreid kunnen worden. 

 Paarden, koeijen, schapen en varkens worden in vrij groote hoe- 

 veelheid gefokt. Het paardenras is vrij stevig en een gemengd 

 ras van den steppcnpaardeu der Kirgizen en de paarden der 

 Russische boeren. Het hoornvee is van een half-Siberisch ras 

 en ook vrij stevig. 



De schapen en varkens zijn van het gewone Eussisch ras; 

 er zijn geene schapen met tijne wol. 



Kippen worden door arm en rijk gehouden. Verder worden 

 met goed gevolg gekweekt ganzen, eenden en kalkoenen. 



De Schrijver voegt daaraan cene opgave van de in genoemden Kreits 

 uitgeoefende handwerken, welke wij, als van te streng plaatselijk be- 

 lang, overslaan, om meer bepaaldelijk de aandacht te rigten op het- 

 geen hij over de bewoners van het district zegt. 



Het aantal bewoners van den Kreits beloopt 224,696 van 

 beiderlei geslacht, en wel Bussen, Basjkieren en Mesjtsjeijaken. 

 De vroegere bewoners van den Kreits waren Kalmukken of Ta- 

 taren, zoo als blijkt uit oorkonden, die door het Tobolsche ge- 

 vegtshof bij het bouwen der dorpen gegeven zijn, en uit eenen 

 schenkbvief aan het Dolmatofsche klooster van Maria Hemelvaart. 

 Het znidebjk deel van den Kreits werd de Kalmnksche steppe 

 genoemd. Tegenwoordig nog getuigen de namen van eeruge ne- 

 dei'zettingen en grensteekenen, als: Brodokalmatskoje (Kalmukken- 

 ondiepte), Kalmukkendal, Kalmukkenspits (cene hoogte aan den 

 oever van den Tetsja, eene rivier, die zich in den Iset uitstort), 

 dat deze plaatsen door Kalniukken bezet geweest zijn. Het noor- 

 delijk gedeelte van den Kreits, dat onbewoond was, totdat de 

 Bussen het in bezit namen, maakte een lamiliegoed uit van den 

 Tjoemenschen Tataar iligeï. Deze schonk het omstreeks 1640 

 aan een Tobolsch edelman, demetrius iwanowitsj mokrinski, 

 <lie er een klooster stichtte en, bij zijn' overgang tot den mon- 

 iiikenstand, den naam dolsiat aannam. Het oostelijk gedeelte was 



