(2) 



et ofRcia, investigant; atqne qua ratione res publica; ordinandae et admi- 

 nistrandffi, quibusque prajsidiis niunienda sit civilis libertas et ab impe- 

 rantium arbitrio tuenda, docent atque demonstrant. Ac primum quidem 

 politica; disquisitiones, gravioribus temporum conditionibus exsuscitatge, 

 rebus prxsentibus accommodantur; deinde vero, exculto magis pbiloso- 

 phiee studio, civitatis civiumque mutuje rationes in universum spectan- 

 tur, firniioribus principiis superstruimtur, atque ita juris publici et artis 

 politicse nascuntur disciplinse. Ilaec de civitate et imperio constituendo 

 principia ab insignioribus viris proposita, niagis magisque deinde diffun- 

 duntur et invalescunt; aucta gentium necessitudine et commercio, qu£e 

 in abis regionibus in lucem prolata fuerunt, in alias vel remotissimas 

 lerras peregrinantur; ab oranibus, qui puWica negotia a se aliena non 

 habeut, cupide excipiuntur ; atque scriptis defensa , in scholis tradita , 

 sensim paulatimque comnnmi omnium consensu confirmantur, ut quasi 

 politicam quandam fidem constitiiant , quam , qui haereseos in rebus 

 pubbcis argui nohnt , universi prafitentur. Quodsi rerum pubHcarum 

 form£E in variis regionibus sancitse , principiis iUis consentaneas non esse 

 videantur, nova ab omnibus desiderantur instituta : atque, quum civitates 

 et temporum conditionibus convenire, et cum ipso aetatis, quem dicunt, 

 Genio sponte progredi debeant , ne , si velint immotae manere, ab eo 

 prorsum trahantur ; fieri certe nequit , quin novus rerum pubhcarum 

 ordo novaque disciphna receptis ubique et dominantibus Politices prae- 

 ceptis attemperentur, et ipsi civitatum moderatores sequi illa et adhibere 

 in publicis negotiis administrandis studeant. Atque ita profecto evenit, 

 ut illa juris publici et artis pohticae systemata, ab egregiis scriptoribus 

 proposita et exculta, in ijjsani hominum vitam transeant, ut adeo ab iis 

 et libertas singuloram , et sakis civitatis, et generis humaui felicitas 

 pendere videantur. 



Nec autem temere hanc sententiam a me proferri existimetis. Quis 

 enim est, A. H., qui negaverit, gravissimas in rerum pubhcarum disci- 

 phna mutatioues , prsesertim recentiore aetate factas , magnam partem 

 politicis doctrinis tribuendas esse? Quis rerum politicarum adeo exsistit 

 ignarus, quin debeat agaoscere, in doctrinarum illarum vi et potestale 



