( 1^> ) 



cialem Tero magistratibus in certiim tempns a popnlo eligendis, deman- 

 dandam esse, ut salva sit civium libertas, argumenlis e ratione simul et 

 historia pelitis optime comprobavit. Paullo post Rousseau veram con- 

 tractus socialis naturam et indolem accuratius examinare, et, quas iu 

 Anglia Sidnej et Loke hac de re proposuerant, doctrinas magis exphcare 

 tentavit et confirmare. Quemadmodum Hobbes et Lohe , sic quoque 

 Rousseau homines ab origine in statu naturali vixisse ducuit. Ut vero 

 singuli personarum bonorumque fruerentur praesidio atque tutelu , quani 

 disjuncti non poterant obtinere , conventione societatem iniveruut , quam 

 rempublicam appellamus. Qua quidem conventione , hbero consensu 

 non cum superiore, sed cura sociis omnibus contracta, singuli universis 

 Toluntatem viresque suas, personam et bona, omnia omnino et in per- 

 petuum subjecerunt et quasi manciparunt. Communis sociorum voluntas 

 est Lex , quae nuUam potest injariam continere, quia omnium voluntati 

 obtemperantes non nisi suk vokintati obediunt, atque ita in civitate aeque 

 liberi, atque ante exsistunt. Leges igitur a sociis omnibus ferendae sunt 

 in pubHcis coucionibus, in quibus quihbet civis suum debeat suflfra- 

 gium dare , votumque unius non majorem alterius voto habeat vim et 

 potestalem. Haec legum ferendarum potestas summum constituit impe- 

 riura , quod igitur " soHus popuH est , idque ahenari haud unquara vel 

 dividi potest. Quapropter neque per delegatos exerceri posset suprema 

 potestas; quae enim delegati decreverint, popvdi approbatione indigerelit, 

 ut legis haberent auctoritatem. Jus vero essequendi civium voluntatem, 

 seu legem, a populo uni pkiribusve demandari potest, quibuscum vero 

 nuUum initur subjectionis pactum, sed qui populi tantum sunt magis- 

 tratus, ejus vokintati semper obnoxii, et ab eo, quotiescunque voluerit, 

 dignitate sua privandi. Quod igitur imperium Hobbes summum , ple- 

 num, absolutum , a populo in principem translatum esse docuit , id 

 Rousseau soH populo tribuit; et quamvis bi auctores ita sibi proxime 

 sint oppositi, utriusque tamen systematis consequentiae conveniimt in eo, 

 ut homines in Rousseaupii repubHca non majori hbertate fruantur, quam 

 in Hobbesii civitate. Quid enim, quseso, re ipsa interest, num singuh 

 cives Regi, an populo in perpetuam servitutem sint addicti ? 



