( 20) 

 recle profiteri nobis videnuir , omnibus eani legein a Deo, mediante 

 ratione, propositam esse, civitates ut condant , civiliqne iniperio obse- 

 quiuni prsestent. Verum non ea profecto est Summi Numinis voluntas, 

 ut potentissinii cujuslibet imperio , sive justo sive injusto, homiues se 

 submittant; ideoque sola vis supremas potestatis contineat causam et fun- 

 damentum: sed boc tantum Deus veile censendus est, ut in repubbca 

 imperium constituatur legitimum , cui obtemperent universi. Legitimum 

 vero aliud iniperium nullum est, nisi quod communi civium consensu, 

 sive conventione nititur. Itaque tantum abest, ut doctrina de imperii 

 divina origiiie impediat, quominus potestas civibs populi consensu super- 

 struatur, ut potius ex divina volunlate illud tantum imperium possit 

 justum legitimumque censeri, quod libero civium cousensu constitutum 

 sit. Quae quum ita sint, optimo jure sequimur eam sententiam, summum 

 reipublicsB imperium, favente Dei gratia et voluntate, sed libero civium 

 consensu, pacto nimirum fundamentali, in personam imperantis, singu- 

 larem aut moralem, translatum esse censendum. 



Ne vero existimetis, A. H. , vanam omnino esse, et ad scholam solum- 

 modo pertinere illam de divina imperii origine disputationem ; parumque 

 ad ipsam rerum publicarum conditionem referre, quo sensu illa deter- 

 minetur. Quos enim et qiiam funestos effectus in ipsam regnorum 

 popiilorumque felicitatem habuerit sententia illa perperam intellecta , 

 imperium civile a Deo venire, hoc luculentissime historiae politicae docu- 

 nieuta testantur. 



Eteiiim principes, imperium non populi vohintate, sed proxime a Deo 

 iu se collatum arbitrante^., conati et ausi sunt Regiam auctoritatem magis 

 magisque augere, populi jura violare, sanclissima hbertatis civihs praj- 

 sidia , antiquis moribus et institutis stabihta , abrogare atque evertere. 

 Nusquam vero terrariim sententia illa majores peperit calamitates, quasn 

 in Britannia. Principes enim ex genle Stuartica, qui ad Anghse Regnum 

 perveuerant, quum inibuti essent illa doctrina, imperium divinae originis 

 esse, potestatemque supremam nulhs hmitibus contineri, non sokim hanc 

 doctrinam quahbet oblata occasione palam profitebantur, verum etiam 

 exsequi et ad puljhcarum rerum gubernationera aecommodare studebant. 



