(19) 



De eo certe inter omnes convenit , necessario modo jus domicilii in 

 Belgio liabendi amittere incolas , quibus propter admissum facinus ea 

 poena legibus Belgicis statuta infligitur. 



Verum maximi momenti qua^stio de revocanda aut non revocanda regis 

 venia, inter auctores mota, in utramque partem defenditur. Nos eam 

 sequenti modo solvendam existimamus. 



Ipso jam universali jure, jus a quolibet, cum cive, tum incola, acqui- 

 situm ei invito a republica auferri nequit, atque jura singulorum salva 

 et integra servari a civitate debent. Quinimmo etsi incola ofiicia erga 

 rempublicam suscepta gravissime violaverit, civitati tamen propterea a 

 pacto cum illo inito recedere absque consensu ipsius non licet, quia jure 

 naturffl neutri e paciscentibus ideo quod alter obligationi suae non satis- 

 fecerit, a contractu bilaterali recedere fas est (1). 



Jam vero tum demum suo ipsius consensu antecedente incola expul- 

 sioneni sive amissionem juris sui regnum inhabitandi, pati censendus est, 

 ubi ex necessitate legis, quas contra graviora crimina banc poenam con- 

 stituit , atque communem civium incolarumque voluntatem enunciat , 

 territorio nostro cedere cogitur. Quamvis enim eo tempore, quo expel- 

 litur, invitus quidem domicilium amittat, tamen de injuria conqueri non 

 potest, quum antecedente consensu legem illam voluisse censeri debeat, 

 atque tacita voluntate ei se submiserit. 



Verum res multo aliter se habet respectu ilhus coactae expulsionis 

 quam ex solo potestatis exsecutoriae arbitrio, neque ex legis cujusdam 

 proescripto , incola pateretur ; hic enim manifesto unus e paciscentibus a 

 contractu bilateraU recederet : quod ne tunc quidem fas est, si incola 

 adversus officia a se suscepta revera deliquerit, ita tamen ut nullam 

 legem pcenalem violaverit. 



Quapropter, quum regis venia extraneis concessa eis jus domiciUum et 

 legum nostrarum civilium beneficio utendi, tribuerit, quod jus ad jura 

 singulorum incolarum acquisita pertinet, consequens est, hoc non aho 

 modo toUi posse quam sententia condemnatoria adversus eos lata (2). 



CO Cf. Cl. Haus, jus nat. § 248. 



(i) Conlrariam profitenlur senteuliam CI. Merlin, quesl. de dioil, v Jdoption, pag. Bi^ , 



