( 38) 



atque illud suis legibus etiam nostratibus tributum est, rursus ex ipsis art. 1 1 . 

 C. CAv. verbis jam soluta qusslio videtur, ita ut ba;c sententia propter 

 regulam inchisio unius est excliisio alterius , prorsus rejicienda sit. 

 Qua3 regula eo magis in specie appHcanda est, quod art. 11. C. Civ. non- 

 nisi exceptionem a generabbus juris civilis dispositionibus continet; quae 

 exceptio si facit, ut istae non valeant, ibi necesse est eas valere, ubi non 

 esl exceptum ; quod de abenae gentis propriis legibus factum uon est. 

 Sequenlibus etiam rationibus sententia nostra firniatur. Videbcet 1) ad- 

 niissa adversariorum sententiu, civitas quaedam, cni jura noslra civiba non 

 tribui , ob rationes vel ex prudentia vel ex ceconomia pobtica vel ex alio 

 fonte desunitas noslra interesset, quae tamen ex illorum communicatione 

 magnum conmiodum exspectaret, ea sibi, nobis invitis, arrogare et minns 

 aequa conditione nostra, eximia emolumenta consequi posset. Deinde 2) 

 testatur Cl. Locre, Esprit du Cocle Ciu., t. I. pag. 310, primam art. 

 redaclionem , in sanctiori reip. conciHo debberatam , mutuam jurium 

 civibum communicationem, tam legibus aliarum gentium , quam pactis 

 cum iis initis obnoxiam fecisse; verum postulantibus tribunis, illam auc- 

 toritatem sobs tributam fuisse pactis pubbcis, ut ne, scibcet, nostra le- 

 gislatio quoad extraneos pendeat ab exterorum legislatione erga nostrates. 

 Unde patet, ipsam Cod. Civ. conditorum mentem fnisse , exceptionem 

 art. 11. Cod. Civ. statutam intra verborum illius art. limites restringere. 



VIII. Vera igitur art. 11. Cod. Civ. sententia haec est : Quod si de juris 

 cujusdam exercilio peregriuis stricte sic dictis apud nos concesso vel de- 

 negato quaeralur, videndum, quid leges nostrae civiles circa illius usum 

 couslituerint, quM si ipsius usum omnibus concedant, ne peregrinis 

 quidera directe aut indirecte exclusis , certissimum est, extraneos stricte 

 sic dictos jure illo a:que ac Belgas frui, sive jus illud naturale, sive civile 

 sit; sin vero illud, de quo agitur, jus peregrinis universe denegatum sit, 

 nulli dubio subest, peregrinum ita demum illo gaudere posse, si uterque 

 populus de eo cum civibus suis mutuo connnunicando pactis publicis 

 conveneril. (Cf. Arresl. Cur. Cass. 22 Jan. 1806.) 



IX. Diximns, jus Belgicum futurum discrinien, inter extraneos Belgii 



