( 53 ) 



judice Belgico convenire posse, idque tam in mere civilibus, quam in com- 

 mercialibus negotiis ( de modo procedendi in hisce casibus Cf Carre. Les 

 lois sur les juridict. civiles , art. 228.) 



Ejusdem principii respectu, lege 10 Septembris 1807, creditori Belgaj 

 jus coucessum est extraneum debitorem suum, qui in Belgio neque do- 

 micilium , neque fundum , neque domum mercatorium sibi propriam 

 habet, in carcere provisorie, vit aiunt, detinendi; quin et ex eodem prin- 

 cipio profluxit, quod debitor extraneus in Belgio ad cessionem bonorum 

 admitti nequeat (art. 905 C. proc. ). Quibus cogendi mediis nonnisi 

 expresso ac publico gentium pacto extranei subduci possunt. Denique huc 

 referenda est obligatio actori extraneo, stricte sic dicto, imposita, praes- 

 tandi, cautioneni judicatum solvi, eanique personalera, nisi realem praesti- 

 terit idque quoties reus Belga eam cautionem requirit (art. 166 et 167 

 C. proc. ) Huic autem obligationi pariter nonnisi ex pacto publico sub- 

 strahi possunt extranei. 



XXXVIII. De peregrino actore adversus Belgam reum a judicibus 

 nostris admittendo, expressa Cod. Civ. dispositione statutum est. Nempe 

 art. 15 sancitum est, Belgam coram foro Belgico conveniri posse propter 

 obligationes quas in alieno territorio etiam erga extraneum contraxerit. 

 Quapropter dubitandum non est, Belgam propter obligationes quoque 

 in regno nostro susceptas , recte in jus vocari a peregrino : absur- 

 dum enim foret, ei cui plus licet, quod niinus est, non licere. Verum 

 hic jam alia moveri potest quaestio, ubinam scilicet in Belgio Belga con- 

 veniendus ab extraneo sit? Atque ex legis nostras silentio decidendum estj 

 communes de foro competente regulas, in Belgio receptas, servandas esse. 



Jam ad actiones peregrinorum inter se, in Belgio exercendas, perve- 

 Dimus. De iis quidem in legibus nostris nuUam expressam dispositionem 

 reperies. Quare ad generale juris nostri statutum recurrendum est, adeo- 

 que ex ipso legum silentio concludendum, ne adversus peregrinum qui- 

 dem peregriuo jurisdictionem nostram esse denegandam , hac tamen 

 naturali limitatione, ut ne unquam jura peregrini rei violentur. Cujus 

 limitationis ea vis est, ut peregrinus a peregrino coram judiciis Belgicis 



