• (5) 



morum immorlalitale dogmatis historia, quam quidem ipsa philo- 



sophorum argumenta atque argumentandi genera quaarebantur : hcec 



ipsa ordine quodam exponere et in quoque genere philosophos , qui 



ejusmodi argumentationem adhibuerunt , breviter indicare maluimus. 



Sic omnes HIoe dijficultates simul tollebantur , et cum philosopho- 



rum, qui animorum immortalitatem defenderunt , numerus ingens 



fuerit ideojue eorum nomina omnia recenseri vix possent ; nunc 



quidem ea omittentes , ipsas tam veterum quam recentiorum proba- 



tiones exposuimus. Qua in re tamen ordinem quemdam servandum 



esse rati, eum elegimus , quem in dijudicandis etiam hisce ratio- 



nibus retinere possemus, et quce ejusdem fere essent valoris et ge- 



neris, conjunximus. In iis igitur exponendis versatur pars prior, 



posterior earumdem disceptationem sibi vindicat : in qua vero quum 



non qucereretur, utrum animus post mortem superstes esset , verum 



an esset immortalis , omnino attendendum erat ad immortalitatis 



notionem. Immortalitatem autem dicimus eam animi, a corpore se- 



parati, conditionem , in qua sui conscius est et in oeternum agere 



pergit. Qu(B definitio si quos ideo offendit , qtfod perpetuam sui 



ipsius conscientiam et personam in cetei-num agentem ponit , adeoque 



arrogantior videtur, quam pro naturoB humance imbecillitate sit 



licitum; hi igitur videant , an majorem spii-et modestiam , si ejus- 



modi immortalitatem sibi exposcat homo, qua post corporis mortem 



in ^nimam Mundi , ut ajunt, reverti vel in ipsam Divinitatem , 



unde profectus sit , redire ejusque particulam effcere censeatur ! 



Quos in conscribenda hac commentatione consuluerim scriptores 

 m notis , quantum fieri posset , accuratissime indicare studui. 

 Habetis igitur vos, J^iri Clarissimi ! hanc meam qualemcunque 

 scriptionemt qua pro viribus ad gravissimam , mejudice, qucestio- 



