(10) 



talitale sententiam fuisse pervulgatam. Et vero, jam suo tempore jure 

 ac merito perhibuit Aristoteles, illam de vita post hanc futura opinionem 

 esse tam antiquam , ut nemo unus ejus originem indicare valeat , aut 

 dicere, quis ejus fuerit invenlor (1)? Quee antiquitatis auctoritas Ciceroni 

 plurimum valere videbatur, quippe quee quo propiiis abesset ab ortu et 

 divina progenicj hoc mehus ea fortasse, quas essent vera, cerneret (2). 



§ II. 



PHILOSOPIIORUM TESTI.MONIA. 



Sed quod antiquissima jam aetate, qnamquam nullis adhuc rationibus 

 eo impellebantur, crediderunt homines, id omnis sevi philosophi sive de- 

 raonstratione justa, sive argumentis probabihbus confirmare studuerunt. 

 Et sane, cum de arguniento historico sermo sit, eorum quoque testimo- 

 nia sunt colhgenda. Neque tamen hic argumenta, quibus usi sunt, expo- 

 nendi vel disceptandi locus est, sed brevem quasi conspectum prfebere 

 juvat eorum , qui ex philosophis huic sententise fuere addicti. Itaque ut 

 Orpheum et mysteria praetereamus (3) , obscura illa et incerta , Phere- 

 cydes , philosophus Syrius , hbrum conscripsit soluta oratione , eique 

 primo adscripta est sententia, animos hominum esse immortales (4). De 

 Epimenide Cretensi idem constat, qui fabula quadam significare voluit , 

 hanc vitam esse somnium diuturnum , ex quo ad vitam hominum animos 

 suscitatum iri (5). Jam sequuntur Thales, qui sectam lonicam condidit, 

 et Pytliagoras , famiha; Itahcas auctor. De iitroque viro traditum est , eum 

 hominum animis immortahtatem adjudicasse (6). Quin etiam sunt qui 



(i) Ita Plutarchus de cousolatione od Apollonium. 



(2) Cic. Tusc. quasst. 1. 1. c. 12. 



(3) Cf. J. M. Gesuer de peienni animoruni uatura per sacra praecipue Eleusiuia propa- 

 gata. Golt. 1755. 



(4) Cic. Tusc. quaest. I. I. c. 16. Lactanlius VII, 8. aliique quos laudat Menagius ad 

 Diog. Laert. I. I. segui, 116, 



(5) Vid. Maxinnis Tyrius disser. XVI; admodum honorifice de eo judical PUit. iu vila 

 Solonis, cap. 12. 



(6J Vid. Diog. Laert. in vita philos. 1. I. segm. 24; Plut. de placit. pliil. 1. IV. c. 2. 



