( 11 ) 



hanc senlentiam, quse Pherecydi primo ab aliis adscribitur, Thaleti auc- 

 tori vindicare conenlur (1). Ex ulraque schola plurimi deinde prodierunt 

 philosophi, qui eandem magistrorum doctrinam secuti sunt. Ex lonica 

 secta Anaxagoram nuric nominasse sufliciat, qui primus, omnium con- 

 sensu, t}>v vouv, mentem, quam sapientem et non dissolvendam statuit, 

 a materja separavit, atque ex ea animos humanos profluxisse dixit. Itaque 

 et a materia diversos et immortales eos esse voluit (5). Quid jam omnes 

 Pythagorae sectatores memoremus, inter quos eminet Timaeus iJle Locrus, 

 qui animos a deo, prima et aeterna omnium rerum causa, esse procrea- 

 tos et voluntate dei semper conservatum iri, egregio illo de aninia nuindi 

 libello docuit? Hi enim prseceploris vestigiis insistentes firma fide animo- 

 rum post corporis mortem durationem retinuerunt. Dhs propter dehcta 

 auimi iu corpus erant immissi , et a corpore hberati pro vilse ratione vel 

 sublime petebant vel loco separato in orco puniebantur. Praeter haec ahi 

 docuerunt animos a corpore hberatos fieri heroas, vel transire in corpora 

 animahum hominumve, at post mortem remanere tamen (3). Ventum 

 nunc est ad Socratem , Anasagorae et Archelai auditorem , cui de animo- 

 rum immortahlate ita persuasum fuit, ut mortem, quam ipse migratio- 

 nem appellabat , hbenter et bono animo subiret , atque ipso supremo 

 vitae die multa de immortahtate dissereret. » His et ahis rationibus, sic 

 de eo scribit Cicero, adductus Socrates, nec patronum quaesivit ad iudi- 

 cium capitis, nec judicibus supplex fuit, et cum paene in manu jam 

 mortiferum illud teneret poculum , locutus ita est, ut non ad mortem 

 trudi, verum in ccelum videretur adscendere. Ita enim censebat , duas 

 esse vias duplicesque cursus animorum e corpore excedentium. Nam qui 



se humanis vitiis contaminavissent iis deviuni quoddam iter esse, 



seclusum a concilio deorum ; qui autem se integros castosque servavis- 

 seut ad illos, a quibus essent profecti, reditum facilem patere (4)." 



(i) Via. prater. Diog. Laert. 1. 1. Suldasin voce 0«x?f, Nemesius de nat. homin. c. i. 

 Variis modis viri docti hac couciliare studuerunt; cf. Casaub. ad Diog. Laert. 1. l. 



(2) Vid. Aristot. de Anima 1. I. c. 2. p. 38i. B et G, edil. Jul. Pacii. Francof. iSgS. 



(5) Vid. Athenai Asmvotrs^irrS)/. lib. IV, i4 ; Liicianus Alectryon , c. 16; Diog. Laert. 

 Vni. segm. 21 , 3i, 32; Plut. de plac. phU. I. I. c. 8; Seueca ep. 108; Ovid. Met. I. XV. 

 vs. i58- 175. 



(4) Cic. Tusc. quaest. I. I. c. 29 in fiae et 3o initio. 



