(16) 



maxima versentur barbarie, mirum rion est, quod ex illa de animorum 

 immortalitate sententia stultae iuterclum oriantur acliones. Sic enim jam 

 antiquitus Galli cum mortuis cremebant ac defodiebant apta viventibus, 

 olim negotiorum ratio etiani et exactio crediti deferebantur ad inferos; 

 erantque qui se in rogos suorum, velut una victuri, libenler immitle- 

 renl (1). De iisdem memoriae proditum invenimus, eos pecunias mutuas, 

 quae his apud inferos redderentur, dare solitos, quia persuasum liabue- 

 runt animos bominum imraorlales esse (2). Pariter ex barbaris nostrse 

 Eetatis gentibus queedam traduntur una cum defunctis sepelire arcus , 

 sagittas, variique generis arma, ne in vita post mortem futura inernies 

 essent, sed ubi opusesset, defendere se possent (3). INeque tamen ba;cce 

 earundem gentium bac de re sentenliam dubiani reddunt vel suspectam. 

 Etenim crescente ingenii morumque cultura, ipsi sponle tolluntur erro- 

 rcs. Et quamvis ipsse de futuro animorum statu opiniones superstitione 

 sint conjunctse, inconcussa tanien stat immortabtatis spes lidesque. 



§ IV. 



ARGUMENTATIO EX COMMUNI ILLA OMNIUM CONSENSIONE. 



Jam vero rebquum est, ut videamus, quod communis illa persuasio 

 ad stabiUendam animorum immortabtalem conferat, sive quem in modum 

 ex bisce omnibus argumentari soleant pbilosopbi. Ciceroni quidem id 

 pbirimum valere videbatur : » Omni in re , inquit, consensio omnium 

 gentium, lex naturae putanda est. — Quod si omnium consensus naturae 

 vox est, omnesque qui ubique sunt, consentiunt esse abquid, quod ad 

 eos pertineat, qui vita cesserint: nobis quoque idem existimandum est. 

 Et si quorum aut ingenio, aut virtute animus excelbt, eos arbitramur, 

 quia natura optiraa sunt, cernere naturse vim maxime: verisimile est, 

 cnm optimus quisque maxime posteritali serviat , esse abquid , cujus is 



(O Il^ <3c >"'^ scribit Pomp. Mela de sitii orbis , lib. III. c. II, 3o. 



(2) Vid. Valerius Max., lib. II. cap. C. Exl. lo ubi pro yuos legendum esse quo putamus. 



^3) Vid. Krafl, sitlen der wildeu , p. 811. 



