( 18) 



qui inimortales aiiimos staluenint, contrariae sententise assertores numero 

 longe multumque superent. Ad indolem autem eorum qui hujus senten- 

 tiae assentiunt, provocantes, hanc etiam pro immortahtate animi pugnare 

 reperiemus. In nafionibus autem barbaris ipsa naturse vox loquitur ; in 

 excuhis vero major fit testium auctoritas. Si porro quasritur de philoso- 

 phis singuhsque hominibus, ita quemque facihus hancce senteutiam acce- 

 pisse et confirmasse apparet, ut quisque erat sapientior ac virtutis stu- 

 <liosior. li contra qui animorum imraortahtatem negarunt, omnem simul 

 divini numinis curam providam omnemque plane rehgionem toliere co- 

 nati sunt, et voluptatem summum habuerunt bonum. Quse testiuni in- 

 tegritas omnisque vivendi ratio si quid ad testimonii auctoritatem confe- 

 rat : facile evincitur nos hac in re auctoribus uti optimis plurimumque 

 valentibus (1). 



Denique ad ipsam hujus fidei naturam et originem attendi volunt phi- 

 losophi. Etenim nemini non, modo praejudicatis opinionibus sit vacuus, 

 inprimis vero oj^jtimo cuique , grata est et accepta ; facile in cujusvis 

 mentem inditur et ipsa quasi se insinuat, ita ut maturius jam se prodat, 

 et ante quam in ejus rationes sit inquisitum, stet inconcussa et nunquam 

 tollenda. Unde vero hjecce opinio et communis fere persuasio? Vel enim 

 gravissimse homines rationes eo induxerunt, ut talem sententiam omni- 

 hus veluti sufTragiis probarent , vel nuUis commoti rationibus aliunde 

 eam accepei-unt. Quodsi prius obtinuisse sustineas, hee rationes, cum in 

 plerisque rebus adeo dissenliant liomines, masimi sane ponderis sint et 

 evidentiam omni contradictione majorem habeant necesse est ; quippe 

 quaj omni memoria et ubivis terrarum onines omnino mortales eo impu- 

 lerunt, tit unam eandenique sententiam amplecterentur. Si vero nuUis 

 idoneis rationibus , certe non manifestis id eflectum fuisse contendas , 

 apparet uon ahunde nisi naturae voce et lege, id est, ab ipso naturas 

 auctore Deo hancce communem persuasionem proGcisci potuisse. Quaj 

 quin maximam habeat obhgationem quis dubitat? (2). 



(i) Cf. Les lEiivres philosophiques de l'Acadeinie Fraufaise, vol. il., douzieme jouniee , 

 chajj. g3 iu fine. 



(2) Cf. prseler alios A. Coulzen, vir. cl. prslecl. log. et metaph. , loin. III. pars. II. 

 diss. 4. cap. 4. § 325 seqq. 



