(21 ) 



cum dissolvi nihil sit aliud quam discessus et secretio ac dlreinptus 

 earum partium, quae antea junctione aliqua tenebantur, sequitur uihil, 

 nisi quod e partibus constet, in partes suas denuo posse resolvi. Itaque 

 hoc in aninii naturam intellectui tantum comprehendendam atque sim- 

 plicem omnino cadere nequit (1). Illam animi simplicitatem multis deinde 

 rationibus stabilire et probare studuit Plotinus Neoplatonicus , atque ex 

 ea quoque argumeutum sumsit ad vindicandam animis immortalitatem. 

 Animus enim cum non sit molesaut quantum aliquod, ob incorpoream et 

 individuam ipsius naturam in partes dividi non potest nec interire igitur. 

 Neque vero etiam immutatione, quas corporum formam et res composi- 

 tas spectat, dissolvi aut perire potest animus, naturae quippe simplicis et 

 incorporese (2). 



Eodem fere modo omnes philosophi Alexandrini , deinde Augustinus , 

 Ficinus et plerique ex recentioribus , ex incorporea animi natura argu- 

 mentati sunt. Veterum insuper pro animi simplicitate argumenta obscu- 

 rius adumbrata planius et accuratius exposuerunt , vel etiam nova et 

 certiora S£epe addiderunt. Sunt omnia haec argumenta sumta, partim ex 

 experientia et observatione sui cujusque ipsius, partim ex instituta com- 

 paratione inter proprietatem viresque , quae animo conveniunt , et eas 

 quae corporibus sive materiae attribuuntur. Has vero rationes quoniam 

 brevitati studendum erit , hic omittimus (3) , unum illud adjicientes Men- 

 delsohnii, quo efficere studuit animum non esse corporis proprietatem , 

 neque ideo, corpore soluto, simul dissolvi debere. Huc igitur redit ejus 



(i) Siint hfee argumenta sumla ex Platonis Phaeclone , p. 54 sq., edit. Wyltenb. Cf. 

 atiam Cic. Tusc. c^usst. 1. I. c. 29 et imprimis Wytteub. iu disp. laud. , sect. V et ibi 

 argum. c^uintum. 



(2) Vid. Plolinus Enuead. IV. lib. 7. cap. 12. pag. 466 B; edit. Marsilio Ficino. Basil. 

 »58o, coUatis Enuead.IV. lib. 7. cap. 2. sq. 



(3) De iis qui animi naturam incorpoream probare studuerunt vid. prseler illos quos lau- 

 dat Wytteiib. in scholis metaph. § 10. Elias Luzac, rhomme plus que machine. Gotting. 1765. 

 Bouillier, lettres sur la nature de fame, pag. 2^2 sqq. R. Baxter, inquiry into Ihe nature 

 of human soul wherein ihe immaleriality of the soul is evinced. London, lySo. Hub. Hayes, 

 la spiritualite et rimmortalite de Time. Paris, 1767, lom. III. O. B. von Brocke, materie 

 und geisl, etc. Dresden , 1786. Fr. Hemslerhuys, ceuvres philos. Paris, 1792. C> Meiners, 

 «intersucbuugen iiber die denk- imd willens-krafte des menschea. Gotiing. , 1806; alii plures.. 



