( 23 ) 



sensu se percipit tamquam substantiara quanidam a corpore diversam et 

 simplicem. Quse cum ita sint , substantia illa simplex neque discessu 

 neque diremtione partium in minores particulas , ut in corporibus 

 obtiuet, dividi polest, sed semper eadem et indivisa manebit. Quod si 

 bic obiiciatur , exinde quod animus sit indissolubilis , nondum sequi 

 eum vita etiam semper prseditum esse futurura , in promptu est quod 

 respondeatur. Negari quidera nequit, minutissimam quamque corpo- 

 rum particulam tandem omnem divisionem respuere, ideoque boc res- 

 pectu animo esse similem; verum animadvertendum est, ab bisce indi- 

 viduis corporum particubs eo quoque animum esse diversum, quod bic 

 solus et unus omnium rerum sibi conscius est. Omnis autem facultas et 

 vis cum simpbcibus et singubs proprie partibus iuesse debeat, neque com- 

 positione aut conjunctione oriatur; illa etiam nientis facultas et vis, qua 

 sui ipsius abaruraque rerum babeat conscientiara, in sirapbci aninii na- 

 tura quasi inba;rere eique propria ac priva esse debet, ad quam exer- 

 cendam bac in vita corpore organico tanquam instrumenlo utitur. Animus 

 igitur, cum, ut vidimus, in partes dissolvi et perire nequeat, vila etiara 

 semper erit preeditus , quippe qui propria sua facultate , neque ea a 

 coniunctione cum corpore accepta omnium rerura habet conscientiam. 

 Atque baec jam de argumento ex simpliei animi natura petito sufficiant; 

 nam quamvis ipsa argumentandi ratione pauHuium differant pbilosopbi, 

 res tamen eodem redit (1). Abo insuper modo Plato ex animi natura ejus 

 imraortabtatem demonstrare conatus est. Nempe omnibus gravioribus 

 veteris sevi philosopliis , Aristoteli etiam , probatum erat, omne id quod 

 movetur, corpus esse; incorporeum, quod se ipsum movet; animus igitur, 



(i) Multi hoc argumeulum iractaveruut; eadem ratione usos esse- Essenos pro auimi im- 

 niortalitate, apparet ex Josepho de bello Judaico, lib, II. cap. 12. n» 22, 23. Ceterura cf. 

 Augustinus de immortallt. animi, lib. II; Plotinus, theol. Piat., lib. V; Wyttenb. iu disp. 

 laud. passim; Autouius Genuensis, discipl. metaph. elem. Veuetiis, 1764, lom. III. cap. 1. 

 prop. i4; B. L. Tralles, de animi exsislentis immaterialitate et imraortalitate. Vratislaviae, 

 1774; J. F. W. Jernsalem, betracht. iiber die vornehmsteu wahrheiten der religion. 

 Braunschweig, 1786; Ch. F. Siutenis Elpizon, oder iiber meiue fortdauer im tode , I th. 

 Uantzigj 1795; Georg. Horn, die ewigkeit der seele, ein versuch. Giess, 1811 ; Contzen > 

 prasl. log. et met. 1823. Mechliniae, tom. III. parte 2. diss. 4. cap. 1. coltala diss. I. cap» 

 1 et 3. cf. etiam argumeulum Spiuosae in Elhic. , tib. V. prop. 23, Sg, 4o. 



