(25) 



eaque tamquara ex fonte perenni nunquani fluere desinit. Jam vero si 

 per analogiam ex rebus vel prsesentibus vel cognitis res vel absentes vel 

 ignolas colligere licet , quidni , cum in omni rerum universitate ex. 

 niorte oriatur vita, idem de homine, inter omnes res creatas prima te- 

 nente, naturae convenienter aflirmemus? Quam in arboribus , plantis 

 hominumque corpore admiramur, creatoris vis animumne augustius 

 quid et nobilius non conservaret? An unus solus hominum animus, simul 

 ac rudius ilhid atque terrenum corpus ad pulverem reducitur, seterno 

 languore consopitus jaceret? An ratio et hbertas, an scientiae artesque 

 et vel ipsa virtus in hocce tantummodo corpore tot tantisque vitiis con- 

 taminato sedem haberent, ita ut illo dissoluto simul penitus evanescant? 

 Animum altiora petentem atra mortis nocte aeternis iuvolutum iri tene- 

 bris , quis facile sibi persuadeat? (1). 



Idem argumentum jam adhibuit Grsecaj philosophias princeps idque 

 eo modo , ut ad justse demonstrationis normam id redegerit. Niniirum 

 reperimus hanc in tota natura constanter dominari legem , ut contraria 

 ex contrariis oriantur; veluti si quid majus fit, id ex minore fit majus; 

 velox fit ex tardo, firmum ex infirmo et contra. Quae ratio cum in om- 

 nibus per totarn naturam rebus valeat , eadem necessitate vita et niors 

 conjunctae esse debent, ita ut, quemadmodum ex vivo fit mortuus , ex 

 mortuo rursus fiat vivus. Nam heec duo ab hujus legis severitate sola 

 esse exemta, ne aflirmare sustineas. Porro omnes in rerum natura mu- 

 tationes et conversiones fiunt in orbem et quasi circulum, ita ut res 

 mutatse ex aho in ahum statum transeant. Quod si non ita sese haberet, 

 sed omnes vivi continuo in mortem atque nihihmi abirent, tota natura 

 paulatim moriundo consumeretur. Atqui natura sui ipsa est conservatrix 

 et ex morte instaurat vitam (2). Hac conclusione quarnquam nimium 

 conficere voluit Plalo , nimirum fuisse etiam antequam hoc corpore 



(i) Cf. prater eximiam illam Bouiieti de Palingeuesia philosophica commentationera , J. 

 F. Jacobi, Alles in der Uatur lebt. Nichts ist ganz todt. Die stillste ruhe uud selbst die ver- 

 wesuug sind wirksames lebeu. Leipzig, 1798. 



(2) Cf. Plato in Phaedone, p. 22 sij. et 26 , 27 ed. Wytt. et iraprimis ille Wytt. iu diss. 

 laud. sect. V. 



