(27) 



iri, serio et sedata mente aflirmaverit? Imo verum etiam illa cum ejus- 

 modi naturis conjuuctio sedeni liacce terra jucundiorem et puriorem 

 homini suppeditabit, viliorisque corporis vinculis soluto tota rerum uni- 

 versitate, quemadmodum jam telluris angustiis ei frui licebit (1). Quodsi 

 denique ad ipsam bominis naturam atque indolem advertamus , omnes 

 omnino liomines ad vitam post fata superstitem eniti videmus. Omnis 

 liominum natura ad animi immortalitatem fertur, et commune adest 

 seternitatis votum. Inest nobis perpetuae vitae sensus, per quem augui-ia 

 capimus atque ad augustiora et aeterna progredi studemus. Neque vero 

 hoc votum, hi conatus ejusmodi sunt, ut fines modumque excedant et 

 quemadmodum inanes illa; quorumdam cupiditates, in vanum recidant. 

 Plura quidem sibi exposcit avaritia , quam concedi possint ; ampliora fastus 

 quaerit spatia, quam vitse angustise permittant. In illa autem vitas perdu- 

 raturse et felicitatis Eeternae spe et desiderio , quid tandem est , quod 

 immoderatum hateri possit? In hocce terrarum orbe omnia finibus sunt 

 inckisa , sed animus humanus nuUam admittit capacitatem , quam explere 

 possis; semper majora petit, altiora semper et nobihora et cum ultra 

 hancce tenuitatem sapere veht, in infinitum se extendere nititur. Unde 

 igitur ille ad aeternitatem nisus et ardor? Certe non frustra et temere 

 natura egisse censenda est; qua tarben criminatione, si commune illud 

 omnium desiderium in nihikim recidat, nou facile absolvi possit. 



Praelerea inest naturas humauEe indoles indies ad majorem perfectio- 

 nem excolenda atque evolvenda. Est illa perfectionis indoles nullis in- 

 cludenda finibus , sed semper major fieri debet omnibusque numeris 

 absoluta. Cui sane cum in hacce terra omnia adeo sint contaminata et 

 imperfecta, satisfieri, dum hic vivimus, prorsus nequit. Attamen in omni 

 rerum natura haec dominatur les , ut quodquod creatum sit, ad eum 

 adscendat perfectionis gradum, ad quem creatum et destinatum videtur. 

 Animaha et plantae fiunt, quod fieri possint ; ab illis vero longe distant 

 homines, qui ratione, libertate et sensu prsediti ad perfectionem ideo 



(O Cf. A. Trerabley, inslitutions daus la nature et la religion , tom. H. vol. I. chap. 36. 

 lu med. Bode allgemeine belracht. iiber das wellgebiiude, seite 206 scj. Ejiisdem, Keuntuiss des 

 geslirnteu himmels, s. 608 scj. 



