(29) 



quibiis liumano loquendi more deus a quibusvls aliis naturis dislinguitur, 

 attribuuntur ei quoque sapientia, justitia et bonitas. Qua; quidem omnia, 

 quoniam non sunt hujus loci, nos tamquam certa et demonstrata sumi- 

 mus. Jaui yero an sapientiae perfectissimas convenit ad interitum dam- 

 nare animos, quos in hunc finem creatos apparet, ut perpetua cognitio- 

 nis ac virtutis incrementa capieutes in diem fiant nobihores? Attamen 

 eo modo omnis opportunitas ad majora perveniendi plane iis adimitur. 

 An sapientiee divinee convenit in condendo genere humano consihum 

 quoddam capere, neque horainibus suppeditare media, quibus ad huic 

 consiho satisfaciendum idonei reddantur? Allamen deus hominem crea- 

 \it , ut perfectionem consequeretur , quam tamen , cum posita sit in 

 veritate et virtute, neutiquam assequi poterit, quamdiu corporis vincuhs 

 constrictus tenetur. An id summse sapientise convenit, ut eo ipso temporis 

 puncto , quo facihor ad virtutem et perfectionem sit aditus , honiinem 

 post tot exantlatos labores ad nihilum reducat? Attamen tum demum 

 propius a summi numinis perfectionibus abesse incipiet homiuum animus, 

 cum spretis omnibus vohiptatibus ministerioque hujus corporis se con- 

 vertere poterit ad contemplationem purae sinceraeque bonitatis, pulchri- 

 tudinis et veritatis. Quid jam dicemus tot homines, qui in infimo per- 

 fectionis gradu tam inter barbaras gentes, quam excuhas seniper rema- 

 nent et quorum mens an pro minima tantum parte excoh et evolvi possit, 

 Dulla sese ostendunt vestigia ? Quid tot infantes, qui recens nati jam 

 emoriuntur? An igitur in his creandis sapientiic divinas consihum eludi- 

 tur? Inio, deus summe perfectus et sapientissimus uihil frustra facit 

 vel ex parte, sed hominum animos magnifice creatos puros, castosque ab 

 omni corporis eontagione servabit et ad hmpidos certosque veritalis vir- 

 tutisque fontes adducet. 



Porro quemadmodum deum pro sua potentia nuUis hmitibus circum- 

 scripta hominum animis immortahlatem tribuere posse per se patet ; ita 

 quin pro summa ipsius bonitate id veht, in dubium vocari non potest. 

 Quid enim ? Summum ihud numen , quod lanta genus humanum pro- 

 sequitur benevolentia, quod omnia, qum nostra tenuitas capere valeat , 

 beneficia continua in no& conferat; deusne igitur negaret nobis maximum 



