(31 ) 



felicitatis genus quisque maxime sit constitutus, ex singulorum natura 

 hujusque regulis colligi potest. His vero deus utitur ut eos causarum 

 fines quos semel sibi posuit, assequatur. Unde eflicifur, conimune illud 

 felicilatis consequendse desiderium quoniam vivis omnibus inditum est 

 pro peculiaribus quas quisque a natura acceperit, viribus ejusque regulis 

 ita moderari atque definiri, ut inserviat consiliis atque finibus deo pro- 

 positis. Atqui ex mentis nostrae facultatibus sponte profluit ut non solum 

 notionem animo infermemus vitae cujusdam post lianc futurae majorisque 

 quaro quo nunc fruimur , felicitatis , verum etiara desiderium nostrum 

 in infinitum progreditur. Quemadmodum igitur summum numen ex fini- 

 bus causarum sibi positis totum mundum conservat gubernatque , ita 

 quoque hominem seternse beatasque vitae ad quam secundum naturam 

 suam et indolem a deo destinatus est, olim participem fieri consentaneum 

 est et consequens (1). Jam hic addere possemus divinam providentiam , 

 quas duobus spectatur, conservatione et gubernatione , non sinere posse 

 auimos post mortem interire; ad omnem enim naturam creatara se ex- 

 tendere dei conservationem , neque quidquam in nihihim redire , cum 

 deus nil creavisse sit censendus, quod nuUi unquam usui ac fini inser- 

 viat; animos itaque, cum post mortem perpetuo usui esse possint ab eo 

 conservatum iri. Addere possemus rectam mundi hominumque guherna- 

 tionem postulare, ut tota quasi respublica ab impiis non turbetur, ideo- 

 que scelera puniantur, praemiis contra ornetur virtus, QuBe tamea 

 quoniam partim cum prsecedentibus arctissime sunt conjuncta ex iisque 

 satis intelligi possunt, parlim in sequentibus erunt tractanda, hic capiti 

 finis est imponendus, atque ne longi simus, ad argumeata philosophica 

 practica sive moraha transeundum est. 



(i) Cff. deomni hac argumentorum parte post Platonem in Phaed. Plotinus in Ennead. et 

 Augustinus in lib. de immortalitate animi; Mendelsohn , Reimarus 1. 1. 1. 1. Conlzen 1. c. 

 cap. II. § 5o5 sq. cap. V; nuos jam laudavimus, scriptores plerique; et qui de theoU nat. 

 scripseruutj omoes. 



