(33 ) 



omnemque virtutem exuissent, nihili fecerint conscientiae suae effata 

 legisque moralis auctoritatem ! Hos igitur frustra sseviisse in genus 

 liumanum atque dirissimorum scelerum impunitatem consecutos esse 

 existimemus? At vero tuti latent in sepulcris suis et cum conscientiae 

 damnantis morsus tum omnem simul efFugiunt vindictam. Sublata sane 

 animorum immortalitate non potest non virtutis studium jjlurimum de- 

 bilitari, cum legem illam, quae ad omnem virtutem nos incitat, impune 

 violari videamus. Quid jani meluunt Nerones et Caligulae ? non quidem 

 infamiam, qui omnem pudorem deposuere, et quorum scelera in occulto 

 committuntur ; non vindictam bumanam, quam nulbs non raodis sub- 

 terfugere et superare possunt ; non leges et poenas , supra quos sunt 

 positi. Jam nullum erit frenum , quo coerceri impietas possit , virtus 

 nulla. 



Ab altera vero parte quandoquidem ille turpis honestique sensus per- 

 fectionem moralem, quantum quidem fieri possit, sectari nos jubeat; ad 

 absokitara bujus obedientiam quse neque pericubs et damnis, neque 

 vitae ipsius jactura remitti possit, tenemur et obstringimur. Eniti debet 

 homo ut , tamquam natura ralione praedita , assequatur sanctitatem , 

 tamquam natura seusibus instructa, felicitatem. In quo quideni virtutis 

 atque febcitatis nexu cernitur bonorum finis et surnnia, jam vero naturae 

 humanae imbecilbtas sensuumque dominium nos impeHunt, ut omni vo- 

 luptatum genere frui conemur omnesque vires ad sakitem atque febci- 

 tatem obtinendam conferamus. Sed nemo vinquam in hac rerum hu- 

 manarum perturbatione sanctitatem acquisivit , neque omnes ad eum 

 ascendunt febcitatis gradum qvii suae virtuti aequaks esse debet. Quid 

 igitur si omnia in morte intereant? Nibil eflicit iUud sanctitatis studium, 

 cui scikcet fekcitatis studium est postponendum. Male profecto consul- 

 lum est rebus humanis, quuni ob sanctitatis studium omnis generis 

 labores exantlare duramque saepe sortem perpeti oporteat. Si iisdern fini- 

 bus laborum virtutis fructus, quibus vita, terminatur, quid ego petam 

 sanctitatem, quam tamen assequi numquam potero? Si post mortem cor- 

 poris non protrabitur vita, nihil a natura mibi traditur vita pra^senti 

 carius , nibil quod tanto pretio valeat ; haec summura mihi bonum , 



5 



