(35) 



est facultas veri inquirendi et ilijudicandi. Pro duplici autem liominum 

 natura, quippe qui partim ratione est pra:;dilus, partim sensibus adstric- 

 tus, duplex quoque legis moralis, quam nobis prEescribit ratio practica, 

 est consilium, idque supremum. Etenim si liomo consideratur tamquam 

 natura ratione prsedita legis moralis consilium supremum est sanctitas; 

 sin vero consideratur tamquam natura finita et sensibus instructa , iin- 

 niutabili fertur stabilis felicitatis desiderio, et lioc supremum ei consi- 

 lium est , ut verae felicitatis particeps evadat. Ex duobus igitur liisce 

 veluti elementis, sanctitate et felicitate, orilur summum bouum, quod 

 quidem constat ex utriusque harmonia atque conjunctione , id est, ex 

 felicitate sanclitati congrua et convenienle. A priori igitur hoc elemento 

 deducitur practica de animorum immortalitate persuasio , a posleriori , 

 fides qua assumatur existentia Dei , quippe qua; utraque postulat ratio 

 nostra practica. Alterum jam omittamus , sed videndum est, quomodo 

 animorum immortalitatem eflicere studuerit Kantius. Ejus argumentandi 

 ratio sic se habet. Rationis practicee igitnr leges nobis ferentis consilium 

 est, ut summum bonum assequamur; est igitur illud objectura quoddam 

 necessarium ad quod tendit voluntas nostra lege morali determinala. 

 Omnes vero nostras actiones et cogitata ad hujus legis morahs pra;cepta 

 conformare, prscipua est et suprema conditio, sine qua summum bonum 

 consequi non licet. Hominem autem ad hunc perfectionis gradum ascen- 

 dere posse, inde efficitur, quodeodem continetur praecepto, quo summum 

 honum sectari juberaur. Studium illud voluntatis in omnibus ad legera 

 moralem componendcfi est sanctitas eaque perfecta. Jam vero hanc sanc- 

 titatem ex naturis ratione prseditis nemo una consequi potest, quamdiu 

 in hoc terrarum orbe sensibus adstricta est atque tam parum valet 

 viribus moralibus. Et ratio tamen practica de postulandi severitate nihil 

 remittit, et non tantum nil remittit, verura etiara eo ipso, quod jubet, 

 eo perveniri posse demonstrat. Nihil igitur superest, quam ut perpe- 

 tuam quamdam atque infinitam, qua tandem ad illud sanctitatis consi- 

 hura accedere possimus, progressionera assumamus, idque ex rationis 

 practicae principiis consentaneum est et necessariura. Qufe infinita pro- 

 gressio locuni habere nequit, nisi sub conditione existentise in infiuitum 



