(36) 



protraclBe, qua iina eadeaique natura ratione praedita sibi sui ipsius sit 

 conscia, quod nos appellamus animi immortalitatem. Itaque quum ad 

 summum bonum, nisi posita animorum immorlalitate, perveniri nequeat; 

 haec, quippe qua3 a lege morali non sit disjungenda , postulatum est 

 practicae rationis (1). 



Alio prope modo Kantius ejusque sectatores argumentum minirae con- 

 tenniendum pro animorum immortalitate protulerunt quod liuc fere 

 redit. Quidquid ex vero quodam principio sequitur, verum sit necesse 

 est aeque alque ipsum illud principium , ita ut alterum sine altero locum 

 habere nequeat. Animorum autem immortalitas ex officiis , quae nobis 

 incumbunt tam necessarie requiritur, ut qui hsec exseqni velit, illam in 

 dubium vocare non possit. Enimvero quidquid recta ralio nobis prse- 

 scribit , verum est; ea qua; illa nos jubet vel praecipit numquam sibi 

 invicem repugnant , sed inter se concinunt et conspirant amice. Jam 

 ratio nobis prffiscribit, pro salute patria; omnia pericula esse subeunda , 

 et vel vitam , si opus sit, oHerendam. Quodsi vero simul cum morte 

 corporis perit aninius, ratio nisi contraria et repugnanlia prsecipere velit, 

 ejusmodi ofiicia a nobis esigere nequit. Quin potius jubere nos deberet, 

 omnibus laborare lateribus , ut quomodocunque prsesentem vitam tuea- 

 mur et conservemus. Itaque ut bac in re onmino toUantur repugnanlia, 

 necessario consequitur, animos post mortem remanere. Prieleiea ratio 

 conatus nostros et desiderium , qua ad fehcitatem nitimur appiobat et 

 vel preecipit. At vero, cum ad consequendam virtutem atque felicitatem, 

 gravissimae sarpe subeundae sint difficultates, rationis praecepta manifesto 

 felicilate atque saluti nostrae repugnarent, nisi assumatur aninii immor- 

 taUtas. Quodsi igitur nos vitam alteram pra?senti hac febciorem exspec- 

 tenms, res exphcata est, qnippe hominis naturae , quae perfectionem 

 capere potest, haecce fides mirum in modum conveniat (2). 



(i) Vid. Krilik der jJiaclioclieu vernuufl voii Imm.inuel Kant, ed. V. Lipsiae, 1818, 

 )ib. 11. cap. 2. pag. 2i3 sq. collatis pag. 192 sq. 



(2) Cf. Kaul, rellg. iunerhalb der greuzeu der blosseu vernnuft selte igi ; L. H. Jacobi, 

 beweis fiir die unslerblichkeit der seele aus dem begrifie der pflichl; Heidenreichs bclrachlun- 

 geu iiber die philosophie der uat. rel., II th., alii. 



