( 45 ) 



veri invesligationem impellere debet. Et vero haud dubitanter indicat 

 conimunis illa persuasio, quamvis demonstrationis vim non habeat, esse 

 ahquid in ipsa hominum natura fundatum , quod apud singulos atque 

 universos valeat niaxime , et quo ad ejusmodi lidem aniplecteiidani 

 quisque qui persuaderi sibi sinit, ducatur necesse sit. In hoc autem 

 inquirere, ad sequentia pertinet. 



CAPUT SECUNDUM. 



DISCEPTATIO ARGUMENTORUM , QU^ DICUNTUR PIIILOSOFHICO THEORETICA. 



Animorum immortahtas si in qusestionem vocatur, duphci modo hrec 

 quffistio et traclatio iustitui potest, nenipe vel theoretico modo , sive ut 

 dicunt, speculative, vel practico, de quo dein. Ac si prior adhibetur, 

 qusestio ita sese habet. An natura iJIa cogitans, post destructum, quocum 

 nunc conjunctus existit, corporis organon, eadem ahave conditione exis- 

 tere perget nec ne? Quodsi hoc affirmeiit pliilosophi, rationes quoque 

 quas ad sententiam suam probandam proferunt, sunt theoreticEe; qu£e 

 cum ex argumentis objectivis, ut jam vidimus (part. I. cap. II. initio ) 

 ducuntur, inde necessario demonstrationis vim accipiunt. Jam quEe ex- 

 posuimus argumenta pro animi immortahtate theoretica, raagnam sane 

 habent vim et efficacitatem; nuilta habent , quibus illain sententiam 

 reddant probabihorem, muhd quibus hornin^s capiant et evincant. Neque 

 id negaverit quis, si ingentem cum pbilosophorum tum indoctorum ho- 

 nnnum, qui huicopinioni fuerint addicti, turbam iii mentem sibi revocat. 

 At si jam quaeratur, an eadem demonslrationis quae strictiori sensu di- 

 cilur {aTo^ei^;^) vim habeant, id est, an non solum argumentationes. 

 probabiles sint dicendas, sed hoc etiam argnant, hujus contrarium fieri 

 omnino non posse ; id igitur, si rem cum pulvisculo excutiamus, plaiie 

 ns negandum venire arbitramur. Quod quidem cum singula ea ponde- 

 rare debeamus, speramus fore ut luculentius appareat. 



