( 46 ) 



§ I- 



DIJUDICANTUR ARGUMENTA EX IPSA ANIMI NATURA SUMTA. 



NuUa profecto ratioiie aninii immorlalilas, si justa ac necessaiia de- 

 inonstratione probari debet , evinci potest, quani si ex ipsa ejus natura 

 objectiva petantur argumenta, quibus id efiiciatur, eum natura sua esse 

 immortalem. Quod cum intelligerent prisca et recentiori setate pliilosophi 

 ex animi simplicitate concluserunt incorruptibilem atque individuam ejus 

 uaturam unde facile immortalitas argueretur. Jam vero ipsa illa incor- 

 porea animi natura demonstratiouem apodicticam capere nequit. Etenim 

 quod ad Platonis argumentum attinet , mauifestum est, eum instituta 

 diligenti animi cum corpore comparatione illum ad genus rerum xs-uvSstuv, 

 lioc ad (Tuv^eTuv referre. Hic autem petitio, quae dicitur, principii de- 

 prehenditur, qua illa onmium rerum divisio, quamvis a Stoicis, Epicuro, 

 et recentioribus materialistis negata , tamquam demonstrata ponitur. 

 Attamen cum incompositum sensibus non percipiamus, neque rebus com- 

 positis necessario contrarium quoddam genus statui oporteat; hoc primum 

 demonstratione eget, cur potius sint, quam non sint res simphces (t). 

 PiEeterea quemadmodum hic Plato ex incorporea animi natura ejus im- 

 niortalitatem probare studet, sic ahbi ex immortahtate incorpoream ejus 

 iiaturam conckidit quoniam quidquid est atSiov non potest esse a-vv^sTOv 

 sy. ToAAoi/. Ita scihcet demonstratio in orbem vertitur (2). Meudelsohnii 

 etiam deraonstratio hcet omnium maximum sane habeat pondus et ad 

 mathematicam fere evidentiam accedat; certi quid tameu efhcere alque 

 perfectam et completam de materiahsmo victoriam reportare nequit. 

 Quamvis enim materise nobis cognitse et conspicuae nulla detur proprie- 

 tas, de qua deduci queat cogitalio ceterseque mentis facultates: quamvis 

 iuste probatum esse concedatur, neque in singuhs hujus materiee par- 

 libus, neque sola partium conipositione cogitationem oriri posse : idcirco 

 de omni materia iUud contendi nequit. Tota igitur res in nostra inscitia 



(i) Cf. Wylt. iu disp. cit. sect. V. 

 (2} Cf. Plato, de republ. lib. X. 



