(49) 



Hanc tamen hnjus argnmenti traclatio atque disceptatio utilitatem 

 liabet, ut falsas adversariorum rationes refellere et probabiliores saltem 

 ei opponere doceat. Neque nos adhuc loquimur de ejus vi ac laude si 

 ceteris adjungatur. 



§ II. 



CETERORUM ARGUMENTORUM YIS ET EFFICACITAS. 



Quemadniodum ex praecedentibus satis liquet, ex ipsa animi natura 

 non satis firma argumenta peti posse ad demonstrandam ejus immortah- 

 tatem; idem ilkid de ceteris, qua3 contemplatione et ratiocinatione pro- 

 feruntur, arguinentis contendere licet. Animus enim qui hucdum tam- 

 quam sensus interni phaenomenon, quodammodo certe, nobis innotuit , 

 post mortem ipsa illa corporis sejunctione non ainphus ea conditione a 

 nobis percipitur. Neque vero etiam e.\ rebus objectis ahunde petitis satis 

 idonese rationes afferri possunt, quibus de statu ejus post mortem cor- 

 poris certi quid efficiatur. Sed de singuhs videndum est. 



De iis igitur argumentis, quibus ad analogiam omnis rerum naturse 

 provocatur, id primum animadvertendum est, in variis ilhs rerum for- 

 marumque mutationibus, etiamsi ipsa; res non intereant sed in ahum 

 tantummodo statum transeant, plenam tamen totius alque integri devas- 

 tationem esse conspicuam. Sic ex cadavere humano in pulverem redacto, 

 quamvis postea denuo prodeunt pLmtBe et crescunt, aliud tamen corpus 

 humanum numquam de integro renascetur. Itaque etiamsi nihil interire 

 concedatnr, qnid tamen prodest, si simul cum corpore in minutas dissolu- 

 tus particulas, vera sua indole, conscientia sui atque operandi facuUate, 

 oibatus sit animus? Id autem non fore, hoc argumento non probatur. Ipse 

 ihe Mendelsohnius qui pro animorum immortahtate tam acriter pugnavit, 

 confitetur, hac in re ex rerum creatarum natura et proprietatibus nihil 

 certi concludi posse (1). Prseterea attendendum est ad analogise sive 

 conjecturee vim et naturam. Nimirum ipsnm nomen quod ex simihtudine 



(i) Cf. Menddsohu Phaedon III. gespr. iuil. 



