(50) 



et propositione ei inditum est, indicat ejusniodi argumentandi rationem, 

 quse j^lenam evidentiam non liabet. Et vero cuni ex enunciationibus du- 

 catur verisimilibus , probabilibus , incertis , dubiis , efficit solummodo 

 Terisimililudinem, veladsummum evidenliam moralem(l); quam eviden- 

 tiam, quoniam causcfi, quare enunciatio vera sit, pro parte tantum per- 

 spiciuntur, bic locum liabere non posse, verum aliam quamdam eamque 

 majorem requiri, res ipsa loquitur. Idem observandum est de altero illo 

 argumento, quo universam naturarum ralionalium conjunclionem olim 

 locum esse babituram conteudilur vel potius conjicitur. Quss cum per- 

 spiceret Mendelsobnius, in eo Platonis argumentationem secutus, in ne- 

 cessariae demonstrationis formam illas rationes redigere studuit. Itaque 

 quum omnis in rerum natura mutatio fiat paulalim et successione gra- 

 duum, mutatio vero ea, quae fit ex vila ad mortem, seu ex re ad nibi- 

 lum, eodem modo locum non babeat; boc effecit animum natura; viribus 

 destrui non posse. Est sane demonsfratio subtibssima et elegans, verum 

 adversarios concedere non coget. Etenim constans illa lex, qua in rerum 

 natura omuia niutentur successione graduum, pertinet tantum ad ejus- 

 modi res, quse sensui externo objiciuntiu- , non item ad objecta , quse 

 nonnisi sensu interno percipimus , qualis est animus. Quaj igitur in 

 spalio exislit materia , quamvis variis temporibus varia singularum par- 

 tium sit conjunclio , plane interire nequit , sed mulantur ejus formae. 

 Quod si vero illud ad animum , interno tantura sensu percipiendum 

 transferatur, demonstralio non rite procedit, sed saltus, qui dicitur, in 

 demonstrando deprelienditur. Pra;terea etiamsi illa aiguraentatio plena 

 et aljsohila baljeatur, ideoque aniraum naturse viribus dissolvi non posse 

 assumalur , nondum tamen omnia dissentientium dubia tolluntur, sed 

 eadem illa oriuntur , quae in prEecedentibus retuHmus. Nimirum cum 

 perennitas ipsius anirai tamquam substantia; demonstrata est, alia iterum 

 probatione opus est, qua efllciatur, eum et conscientiam sui et agendi 

 facultatem esse babiturum ; quibus quidem deratis non existit veri no- 

 minis immorlabtas , quam nos speramus et defendimus. Neque vero 



(i) Vid. Wylt. prascepta phil. logic. , p. III. cap. VIII, 5 i et cap. IX. $ i. 



