. ( 51 ) 



exinde, quod aniruus iiaturaE; viribus destrui nequit, necessario sequitur, 

 euni non niagis viribus aliis quibusdani ac pbysicis posse extingui. 



Jani quod atlinet ad illa argunienta, quee ex natura bumana ejusque 

 indole indies ad majorem perfectionem excolenda atque evolvenda dii- 

 cuutur; iisdem etiam evidentiam quae dissentientibus convincendis sufli- 

 ciat, omnino deesse facile iiitelliginius. Non quidem eorum vis eo infrin- 

 gitur, quod niultse quoque plantae et animalia reperiuntur, qute non 

 eam acquirant perfectionem , quam tamen eoruni natura capere possit. 

 Ita enim punctum quaestionis, ut ajunt, miitatur. Sed nimirum liic con- 

 tenditur, plantas et belluas, si modo nuUa extrinsecus inferantur impe- 

 dimenta , eo pervenire posse; bomines contra, si vel in optima ac lECtis- 

 sima indolis ingeniique excolendi conditione et opportunitate sint positi, 

 nuUo tempore, quamtumvis laborent, ad eum adscendere gradum valent, 

 ad quem a natura destinati videntur. Neque refellilur boc argumentum 

 60, quod hanc perfectionem absolutionemque in universo tantum genere 

 requiri dicant, non vero in singulis quibusvis bominibus. Hoc enim ab- 

 horret a dignitate, quara unusquisque cum omnibus babet communem; 

 et quod de singulis valet, bac in re valet de omnibus, quippe ex toto 

 huraano genere nemo unus nietam ipsi propositam attingit. At vero ahis 

 diflicultatibus haecce argumentatio premitur. Quum accuratius eam inspi- 

 ciamus, hoc tantummodo eflici videmus, alterara quidem sive secundam 

 vitam esse futuram, non vero Beternam, in qua vera cernitur immorta- 

 litas. Cogitari enim potest, in altera quadam vita mentis humanse facul- 

 tates ad completam absohitamque perfectionem tandem excultum iri : 

 quod autem fastigium simul atque impositum iis fuerit, penitus peritu- 

 ras esse. At ulterius etiam progredi possunt adversarii. Quamvis enim 

 nos majoris quse in aeternum se extendat , perfectionis simus capaces , 

 exinde, nisi pkis justo sibi vindicet demonstratio, non necessario conse- 

 quitur, eam revera ita locum esse habituram. Et ignoraraus nos aham 

 atque praesentem , dum sensibus sumus adstricti, existentiam , quippe 

 quam neque sensibus percipere neque finita nostra intelhgentia assequi 

 ut infinitam et complecti valemus (1). 



(0 Cf. Krug, fundaraenlal pliilosopbie, Ih. I. absch. 2. § 84. auuot. 5 iu fine. 



