(52) 



Accedimus jani ad argumenta quae ex perfectis Dei virtutibus ejusque 

 providentia petiuilur. Quse quidem si ad necessarise demonslrallonis nor- 

 mani exigantur , non magis quani celeraj omnes pliilosopliorum argu- 

 mentationes certi quid eflicere videntur. Etenim ne liio de nefandis 

 Atlieorum atque Panlheorum placitis dicamus, ipsse virtutes divinse atque 

 opera , quffi pro liumano loquendi more Deo attribuimus, nobis tam 

 parum cognita sunt et perspecta , ut nos proprie dicendo vitia lantum- 

 modo et limites, quos in humana natura deprehendimus, summo numini 

 denegenuis; quid vero sint illffi virtutes, quo tendant illa opera, perspi- 

 cue dicat quis, si possit. Nos hic silemus, et salius est de his audire 

 Theologos. MuUis luminibus ingenii multaque arte viri docti hsec expo- 

 suerunt, investigarunt ac dijudicarunt. At tamen oiunes uno ore confi- 

 tentur, qucecunujue hac de re in medium proferri possunt, non habere 

 evidentiam mathematicam ; quin etiam hac in causa eam postulari non 

 debere. Omnis igitur nostra divinae nalurae atque operationis cognitio 

 sola ralionis auctoritate ejusque fide nititur; quae cum ita sint, ejusmodi 

 coonitioni tamquam fuudamento demonstrationem necessariam non rite 

 superstrui posse, quis non videat? 



Hsec jam sufliciant. Satis apparet, speramus, argumenta pro animi 

 immortahtate aUata, quaravis muUa habent, quibus rem ita esse compa- 

 ralam fere persuadcant nobis, non taineu valere tantum, ut cc7roSeix.Tix.u1; 

 demonstrando eos eliam , qui dissentire mahnt, invitos tamen assensura 

 prjebere cogant. Inde apud Platonem Simmias, confecta dogmatis demon- 

 stratione, non tamen omni diflicuUate etdubio eamcarere conlitebatur (1). 

 Inde Ciceronis discipukis: Kescio quouiodo, duni lego Platonem, asseutior : 

 cum posui hbrum, et mecuni ipse de immortahtate ccepi cogitare, as- 

 sensio onuiis illa elabitur (2). Inde, ne phues memorem , Lactantius: 

 » De animce inmiorlahtate ingens inter philosophos disceplatio est , nec 

 quidquam tamen exphcare aut probare potueruntii, qui verum de anima 

 sentiebant. Expertes enim divinae erudiliouis argumenta vera , quibus 

 vincerent, non altulerunt" (3). Inde denique omni ffivo tot pliilosoplii 

 ahique de animorum immoilahtate dubitarunt vel phine eam negarunt» 



(1) Plal. \n Pliffid., cap. 5G. p. iy. 



(•j) Cic. 'rusc. quicst. i. I. c. 11. fSJ Lactantiiis iust. liiv. 1. IH. c. 25. 



