( 53 ) 

 CAPUT TERTIUM. 



II. QUO EXPONITUR ARGUMENTORUM MORALIUM SIVE PRACTICORUM 



TIS ET MOMENTUM. 



Vidimus prfficedenti capite qu^estionein de animorum immortalitate si 

 speculative, ut dicitur, instituatnr, multis difficultatibus premi, atque 

 hac ratione certi nihil effici posse. Quod cum ita sit, circiiraspiciendum 

 est, an non alia quadam via procedere liceat, qua nostro immortahtatis 

 desiderio mehus satisfiat, nnlhisque scrupuhis atque difficultas rehn- 

 quatur. Eamdera autera quaestionem practico etiam modo institui posse, 

 antea jara dictura est. Quod si fiat, quaestio huc redit: an rationi con- 

 venit credere atque firma Cde animorum iramortahtatem assumere, ita 

 ut, post physicam ipsius in hoc mundo sensibih disjunctionera, nihiiomi- 

 nus tamquani natura morahs homo , nulhs temporis hmitibus circum- 

 scriptus, existere atque agere pergat? Hiic igitur potissinuim pertinent 

 arguraenta iUa rooralia sive practica, qiiibiis animi immortahtatem non 

 demonstrare quidem , sed maxima cura fiducia et ex rationis auctoritate 

 eam amplectendam esse, convincere sibi proponunt philosophi? In hsec 

 jam accuratius inquirendum est. 



§ I- 



QUID SIT RATIONIS AUCTORITAS ET FIDES, QUID YALEAT? 



Ad veritatein agnoscendam et amplectendam vel faciunt argumenta 

 objecliva, quae a re quadam objecta, cujus reprsesentationem et notitiara 

 consequi hceat, deducuntur; vel arguinenta subjectiva, quai , cum res 

 objecta rite ea prsebere nequeat , ex ipso subjecto veritatem agnoscente 

 hauriuntur. Quodsi prius contingat, diciniur ahquid scire , quoniam rei 

 objectae sive perceptione sive intuitione nostra persuasio ad maximum 

 evehitur evidentiae gradum ; sin vero extra rem objectam argumenta 

 pelantur, quia tum non oritur evidenlia, sed ipsius subjecti fiducia et 



