(54) 



• fides in censum veniunl, dicimur aliquid credere. Plenam aulem evi- 

 denliau), ut in omni rerum sensus nostros effugientium veritate v. c. in 

 corporea animi natnra, liljertate morali , etc. ita quoijue in animi immor- 

 talitatis disquisilione locum liabere non posse, ex praecedentibus satis 

 apparet, et ipsa nostra rerum objectarum, ex quibns argumenta petun- 

 tur, docet inscitia. In liac igitur nostra queestione omnia ad fidem redi- 

 guntur. Jam vero oritur quKstio : an liac in re credere sufficiat , et fides 

 tantum valeat , ut in quacumque re, qu£e evidentiam matliematicam 

 capere nequeat, sola (iducia ducti acquiescamus ideoque pro vera eam 

 habeamus. Ad haec ila respondemus. Quidquid credatur, fides ut recte 

 sit et momeutum habeat, duo potissimum requirit. Nimirum primo opus 

 est, ut illi fidei nulla evidentia opponi possit, nam credere coutrarium, 

 quamquam certo aliquid scire possimus, absurdum est et superstitionis 

 uomine dignum. Deinde debet illa fides esse communis sive ita compa- 

 rata, ut ad quemcumque, qui persuaderi sibi sinit, pertineat, atque adeo, 

 cum comnuini bominum natura nitatur, universum spectet genus buma- 

 num. Ejusmodi iides, quippe quae ex ipsa ratione ejusque auctoritate 

 oritur, et apud omnes, qui rationi convenienter judicare velint, valere 

 debet, dicitur fides rationalis. Ilascce igitur, quamvis argumentis objec- 

 tivis careat , maximum tamen babet momentum tantumque valoris ei 

 adscribendum est, ut in rebus, ubi contrarium demonstrari nequeat , 

 certissima cum fiducia in illa sit acquiescendum (1). 



Itaque si nos animorum immortalitatem credimus, sive in ea nostra fides 

 versatur, nuUi alii uisi ejusmodi, quam diximus, fidei locum esse, sponte 

 apparet. Quae enim contra Iianc sententiam opposuerunt adversarii, tan- 

 tum abest ut Iiis evidentia adsignari queat, ut potius vel nibil omnino 

 probare sint censenda , vel , si quse probare videantur , multo facilius 

 quam, quse pro immortalitate pugnant, refutari possint. Et sane omni 

 sevo optime refutata sunt (2). Quod vero ad alterum perlinet quod in 



(i) Cf. W. T. Knig , pisteologie oder glaube, aberglaube uud unglaube. Leipz. , 1826. 

 Abschn. IV. p. 58 sq. ct abschn. V. p. 84 et 92 sq. Ejusdem Fiiudaraental philosophie , 

 Ih. II. abschn. I. §gg-io4. 



(2) Ita Cicero jara dissentieutium opiuiones refellit iu Tusc. ^uaest. 1. I. c. 28, 39, 3i. 



