(55) 



fide ralioni conveniente requiritur; quidquid liac in causa credatur, id 

 in couimuni generis liumaui nalura uiti, a^que manifestum est. Neque 

 lioc negant dissentientes, sed ex eadem aliisve rationibus animi immor- 

 talitateni concludi posse inliciantur. Rationis igitur liumanEe auctoritas, 

 disertis sensus et sui ipsius conscientiae efFatis confirmata, non quidem 

 est principium quoddam constituens, at norma tamen et regula , qua 

 omnij nititur fides rationalis. Jam vero quKritur, an ex rationis auctori- 

 tate ejusque fide ducli animi immortalitatem assumere debeamus nec ne? 



§ 11- 



ARGTJMENTORUM PRACTICORUM JUDICIUM. 



Hoc igitur aflirmant pbilosopbi atque argumentis illis moralibus sive 

 practicis, quae exponimus, probare student. Sumuntur illa es ipsa ho- 

 minis conscientia, quippe cujus effatis ducitur ad credendam suam post 

 corporis mortem durationem et immortalitatem. Et maximam sane babent 

 auctorilatem et vim. Nimirum si bac in causa objectum quoddam cooni- 

 tioni nostrse aderat; sive principium quoddam tbeoreticum, ex quo du- 

 ceretur demonstratio necessaria : solita logicorum ratione certissime et 

 apodictice animorum perpetuitas argui posset. Ejusmodi vero principium, 

 quemadmodum in praecedentibus vidimus, in nostra quffistione desidera- 

 tur. Itaque practicum quoddam principium sive lex moralis requiritur, 

 quae diserte nos jubeat rem abquam habere veram, etiamsi objectiva ejus 

 evidenlia desit. Ipsa aulem nostra conscientia ejusque effata tale priiicipium 

 et lex habenda est. Est hasc oranibus naturis ratione et hbertate prseditis 

 conimunis et magna voce in singulis loquitur. Jam si attendamus ad ea 

 quae nos jubet lex moralis, statim comperimus eam nobis ostendere su- 

 premum quoddara xatiouis consihum et finem ultimum, summum iiempe 



Panatii inprimis et Stoicorum, c. 32, 53. Ecclesiie patres plerique ; seriori ajtate Gassendus 

 argumenta Epicuri et receuLiorum, qui ex eo hauseruul, refutanda sibi sumsit, in physicis secl. 

 III. lib. XIV. et scriptores qui hanc qusestionera attinguut fere omnes. Cf. etiam Disquisilio 

 omnium tam pro imraortalitale quam pro mortalilale animi argumentandi generum 1802. Auct. 

 J. F. Abel. 



