(58) 



qiia pollet intelligentia nostra, vel corpus vel animum seorsum specta- 

 mus. Htec vero distinctio an revera locum habeat , quis certo dicat? 

 adeofjue exinde non sequitur aut aninuun aut corpus a se invicem 

 separata esse aliquid j)er se. Mutua auteni utriusque naturae conjunctio 

 hominem constituunt. Itaque quem nos percipimus cogitantem et appe- 

 tentenr, animus non a corpore seorsus sese nobis oflFert, sed intimo nexu 

 cum corpore organico conjunctus. Qua; cum ila sint, ipse animus ex 

 quo solo demonstratio necessaria desumi poterit, nullo modo objectum 

 est cognitionis naturaesufficiens, ideoque argumentis ex ejus natura sumtis 

 numquam cedere cogentur adversarii. Neque vcro etiam aliunde idonea 

 nobis dantur objecta, ex quibus certo animorum immortalitatem con- 

 cludere liceat. Evidentia igitur matbematica in demonstranda auimorum 

 immortalilate frustra quaeritur, at iniquum est eam hac in causa postu- 

 lare, quoniam hsec res non capit demonstrationem malliematicam, adeo- 

 que quanivis certi niliil scire possimus, nibilo tamen iriinus nostra per- 

 suasio et fides firma est et sufficiens. Et habet illa , ubi deest scientia , 

 si modo rationi conveniat atque ad omnes qui persuaderi sibi sinunt 

 pertineat, vim maximam et non minorem , quam evidentiae mathematicae 

 tribuitur in iis rebus, ubi heec requiri potest. Ex ipsis enim nostrse 

 conscientiae effatis, hsecce fides oritur et confirmat eam. Ratio, sensus ille 

 excellenlior, vis divina, quse nos sapere doceat, et in omnibus tenebris 

 dux nobis adest, quam tuto sequamur. Jam non anq)lius quajstio in eo 

 versatur, utrum animorum immortalitas demonstrari possit, sed cum bene 

 recteque vivere et agere jubeant conscientia et lex morahs, maxima cuni 

 fiducia infinitam ad sanctitatem, qua tendit supremum rationis consilium, 

 assumimus accessionem. Neque hic ex rebus objectis argumentamus , 

 sed ipsum subjectum agens, cum ad hanc metam omnibus lateribus 

 properare intimo sensu jubealur, firmissima fide animi immortahtatem 

 amplectitur, qufE sola conditio est qua hnc perveniat , et qua sublala, 

 omnis virtus tolhtur, destriiitur omnis moraUtas. 



Huc igitur redit nostra; disputationis summa. Et quamquara in exami- 

 nandis philosopliorum argumentis reperimus, nuHum per se spectatum 

 argunientum juste demonstrandae animorum immortalitati sufficere, sed 



