(60) 



nins, arroganlis est et non salis aiiimadverteutis, tot etiani iii reruin 

 natura inveniri, qiiae omni explicalione et intelligenlia Iiumana sint ma- 

 jora. Qua; cuin vel in rebus sensibus nostris objectis deprehendantur, 

 quomodo in rerum sensus eflugientium veritate pJane abesse possent? 

 Egregius hac de re est Ciceronis locus quam liic describere liceat : « Sed 

 » piurimi contra nituntur , animosque quasi capite damnatos , morte 

 » multant, neque aliud est quidquam, cur incredibilis his animorum 

 y> videatur aeternitas, nisi quod nequeunt, qualis animus sit vacans cor- 

 » pore, intelHgere et cogitatione coniprehendere. Quasi vero intelhgant, 

 y> qualis sit in ipso corpore , quae conforraatio, quse magnitudo, qui locus : 

 » ut, si jam possent in homine vivo cerni, omnia, quee nunc tecta sunt, 

 » casurusne in conspectum videatur animus, an tanta sit ejus tenuitas, 

 » ut fugiat aciem. Haec reputent isti, qui negant, animum. sine corpore 

 » se intelhgere posse : videbunt, quem in ipso corpore intelhgant. Miiii 

 » quidem naturam animi intuenti, multo difficihor occurrit cogitatio , 

 » multoque obscurior, quahs animus in corpore sit, tamquam ahense 

 » domi, quam qualis, cum exierit, et in hberum coelum, quasi domum 

 » suam venerit. Nisi enim, quod numquam vidimus, id quale sit, iu- 

 » telhgere non possumus, certe et Deum ipsum et divinum animum , 

 » corpore hberatum, cogitalione complecti non possimus" (1). 



Denique hic animadvertendum est, argumenta theoretica quamvis ne- 

 cessariifi demonstrationis vim non habeant, egregie tamen inservire huic 

 sententiae confirmandae. Nimirum si semel haecce persuasio nostrae ipsius 

 conscientiae rationisque auctoritati tamquam firmissimo fundamenlo super- 

 structa est, atque inde maximam, quam haberi possit, obtineat probabi- 

 htatem et fere evidentiam ; tum denuim cum tot simul rationes nos ad 

 hanc sententiam amplectendam adducant, nullum argumentum quod huc 

 faciat, spernendum est, sed omnia argumenta quae aiTerri possint simul 

 adhibenda sunt et conjungenda (2). Miuime igitur probanda est eorum 



(i) Cic. Tusc. quassl. 1. I. c. 22. iuit. 



(2) Egregie omnes simul pliilosophorum rationes coujuuxit et quasi ad unum quo nostra 

 fides nitatur, argumentuui redegit seuex octogenarius J. F. Abel iu : Ausnihrliche darstelluug 

 des grundes unsers glaubeus au imsterblichkeit. Frankfurt ara Maiu, 1826. 



