(65) 



docebil (1): » Vir quidam, quum coliibere equos curvum post se tra- 

 » hentes vellet, eversus ab ipsis fuit et infra currum projeclus, cujus 

 » rotarum una totam miserrimi illius dextram Thoracis et Abdoniinis 

 •>■) partem pertransiit, protinus vitam efHavit. Cadaveiis sectio tantam cos- 

 » tarum stragem monstravit, ut quinque priores veras costas et tres priores 

 » spurias diversis locis et raultoties fractas fuisse apparuerit. Pra;ter 

 » illas leesiones auimadvertenda erat tola abdominis cavitas sanguine 

 » repleta, hepar quasi dilaniatum, ventricuhisque tandeni dilaceratus." In 

 hacce observalione hice meridiana clarius apparet, causam mortis prae- 

 cipuam non quoerendam esse in coslarum fractura, sed potius in hepatis 

 et ventriculi tanta dilaceratione. Omnia igilur praegressa nos docent 

 costarum fracturas per se non lethales esse, sed niortis periculum oriri 

 ex variis quibuscum junguutur comphcationibus, quodque periculum eo 

 majus sit, quo nobihus sit organum laesum et quo intimius leesio pro- 

 serpserit. 



Videamus nunc succincte quid eveuiat et qusenam incommoda pericu- 

 laque post se trahant costarum contusiones. Violentia (2) cujuscumque 

 corporis externi quae inflammationem periostii determinat, ossa denudare 

 potest, et aeris actioni submittere, cujus tunc vel exfohatio vel mortifi- 

 catio determinatur ; quse affectio, si unicam costam invadit, sanationis 

 admodum capax est, sin econtra plures aggreditur, magnum, ut per se 

 patet, periculum portendit. Caries costarum omnibus causis, quse ipsas vel 

 frauguut vel contundunt, produci potest, et ahquando originem suam 

 trahit e purulenta coUectione pleuraj vel empyematis, cujus pus uti cor- 

 rosivum agit (3), in hocce morbi genere fistula semper oboritur, persistit 

 et plerumque asgrotans perit. Caries praeterea nasci potest contuso pe- 

 riostio costarum, sauciatusque potest vulneri superstes manere (4), nam 

 dum caries oritur a causa quadam nota ipsam sanabimus hac ablata causa; 

 at enimvero si hsec ignota sit, vel si lateat in ipsa costae aegrotanlis parte 



(i) Duverney, maladies des os, tom. I. pag. 274. 



(2) Boyer, 1. 1., tom. II. pag. i8o. 



(3) Duveruey, maladies des os, lom. I. pag. 276. 



(4) Ibid., ibid., lom. I. pag. 277. 



