(94) 



tamen tantis dinicultatibus, tantis angustiis premitur, ut revera inter 

 miracula rerum releganda forel: nam enimvero, ne loquaniur de hae- 

 morrhagia quEe oboriri polest, et quae pericardiuni saiip;uine repleret , 

 fieri oninino potest, ut subslantia cordis in ipso vulneris loco, non satis 

 magnam reactionis potestatem contra sanguinis inipulsum habeat et post 

 ahquot dies rumpatur (1) : praeterea cor propter iniuimeros quibus per- 

 replatur nervos niagna gaudet sensibilitate , praisertim ad basira suara 

 quse plexu cordiaco circumdatur: his omnibus addendum estniolum, in 

 quo continuo centrura iUud circulationis versalur, vuhieris sibi inflicti 

 labia semper sub dilatatione sua a se invicem semovere, quod quam 

 maxime cicatrisationi (2) iufestum est, et non tantummodo impedit quo- 

 minus agglutinentur labia, sed etiam majorem semper niajoremque reddit 

 vulneris hiatuni. Quid adjiciani de necessario subvenienda in corde in- 

 flammatione? per se et sponte sua patet quantse turbce, quanti motus 

 abnormes et oeconomiae turbationes exinde sequi debeant. Sed quidquid 

 id est, auctores multi (3) asserunt : Tulnera quae substantiam cordis tan- 

 tummodo secant, neque in ejusdem cavum penetrant, ahquando quidem, 

 sed rarissime sanari. At vero dummodo qusedani adsit sanationis possibi- 

 litas, haud possumus talia vulnera ad absolute lethalia relegare. Hanc 

 opinionem etiam Richerand (4) amplectitur, quinimo testatur rarissime 

 observatas fuisse convulsiones, syncopes, ahasque affectiones spasmodicas, 

 declaratque dolorem, qui ex cordis substantise vuhiere oboritur, levissi- 

 mum esse, quod ab exigua hujusce sensibihtate pendere dicit : ( Harveus 

 enim minima sensibihtate cor donari vult) sed qui semel icones a Scarpa 

 de nervis cordis organicis et encephahcis editas inspexerit, vix concipere 

 potest, quomodo substantia cordis possit vulnere leedi, quin eodem tempore 

 leedantur hujus nervi; et qui nervorum indolem pauluhim noverit, per- 

 cipit quantus dolor, quantaque abnormitas in borum fuuctione ex hac 



(i) Boyer, raalad. chirurg. , lom. VII. pag. 266. 

 (z) De Senac, 1. 1., tom. II. pag. 42S. 



(3) Richerand, I. I., chap. 4. pag. 3. Boyerj 1. 1., tom. VII. pag. 26G. De Senac, 

 tom. II. pag. 428. Orfila, 1. I., tom. I. pag. 652, etc. 



(4) Richeraud, 1. 1., cbap. 4. pag. 3. 



