C 105 ) 



lento et sensim paulatimque accedenti letlio obedit, nam sanguis adliuc 

 per binas carolideas arterias capili adfertur , et tunc demum deficit, 

 quum, post quoddam temporis spatium, ex subclaviae hiatu totus, qnan- 

 tus in corpore exislit, effluxerit. Qiiid de arteria pulmonali judicii fe- 

 rendum est? Hujus etiam vulnera letho haud amovendo stipantur; sed 

 illud nunc tardius nunc citius accidit; nam si larga plaga in ea parte, 

 ubi ex ventriculo dextro emergit, trajicitur, fulmine quasi perculsus perit 

 organismus; omnis enim protinus communicatio cor inter et pulmones 

 intercipitur. Hsec autem non tam cito destruitur, si post ejusdem arteriaa 

 bifurcationem, alter ramorum ejus perforatur, sanguis enim venosus 

 trans illsesum vas ad sui lateris puhiionem adhuc pergere, in illo aere 

 athmosphffirico refociUari et vitam aliquantisper sustinere valet : lethum 

 lentiori adhuc passu progreditur , si vmus aliusve subdivisionis prope pul- 

 mones ramus percutitur. 



Quid de majorum truncorum venosorum vulneribus dicam ? Illa quoque 

 omnibus assentientibus scriptoribus ex necessitate lethalia declaranda 

 sunt (1). Vulnera enim venarum cavarum semper et essentialiter finem 

 existentise prognosticant ex eo, quod maximi sint voluminis et quod con- 

 tractione auricularum semper aliqua sanguiuis portio in illis repellatur, 

 ita ut in continua pulsatione versentur, unde etiam fit, ut vulneris hia- 

 tus, nisi semper semperque major fiat, saltem haud obturari possit; sed 

 etiam ut vasa majora, cor sinistrum adeuntia, nunc citius, nunc vero 

 lentius mortem provocent horum laesiones. Isti trunci venosi sunt : binae 

 venEB cavse, superior scilicet et inferior, venae azygos et semiazygos, 

 subclavea et venae praeterea pulmonales. Perquiremus uunc, quandonam 

 citius vel lentius perimunt horum organorum vulnera. Illa existit diffe- 

 rentia inter leesiones majorum truncorum arteriosorum et venosorum , 

 quod priores, quum unico trunco oriantur, citissime et protinus sub 

 certis conditionibus necent, posteriores e contra, quum duplici trunco 

 terminentur, non protinus vitam destruant, nisi bini simul rami perfo- 

 dantur : si enim alter horum perstat, sanguis per alterum ad cordis 



(i) Richeraud, nosog. chirurg. Vol. 4. pag. i4i-i5o. Boyer, 1. 1. Fodere, libro laud., 

 pag. 260. . 



