367 (127) 
Differt a deseriptione Nylanderi ostiolo vix obscuro (nisi 
accidentaliter), sporis sæpius 4nis v. 6nis, tamen huc perti- 
nens secundum sententiam Th. Friesii in litt. 
186. SEGESTRELLA LECTISSIMA, Fr. 
Hab. nov. civ. Flor, arcticæ in Gildeskaal ad lapidosa 
& rupes chaoticas supra prædium pastoris, ibi latit. bor. at- 
tingens 669 59. Sporæ 0,018—24 m. m. longæ. Gelatiua 
hymenii jodo non tincta, contentum ascorum flavescens. 
187. SEGESTRELLA (Thelidium) PHÆOBÆA, 
n. Sp. 
Crusta qvalis in præcedente, colore tantum satura- 
tiore. Apothecia basi innata, parvula, 0,12 v. ultra lata, 
fusca v. nigricantia, depresse hemisphærica, ostiolo simplice 
(non impresso nec manifeste pertuso), perithecio dimidiato. 
Paraphyses non bene distinctæ, massam grumulosam constitu- 
enles. Sporæ in ascis ventricosis v. subpyriformibus S8næ, cune- 
ato-oblongæ, 0,016—27 m. m. longæ, 0,06—8 m. m. latæ, typice 
4—6-loculares, ad septum medium solum paullo constrictæ, ma- 
turæ sæpe halone mucoso, tenui, jodo rubente & tum primum 
visibili.  Gelatina hymenii jodo saturate coccinee rubens. 
Hab. prope Tromsö ad rupes micaceo-schistosas sub fluxu 
maris insulæformes littori adjacentes, Juledagene nominatas- 
Qvoad genus, hæc species inter Segestrellam & Thelidium 
intermedia est; perithecio, habitu, affinitate naturali illi 
proxima, characteribus internis ad hoc accedens. Spermogo- 
nia. crebra spermatiis 0,004—6 m. m. longis. 
188. BELONIA RUSSULA, Kördb. 
 Hab. eximius lichen, antehac ad Mortensnæs Varangriæ 
borealis å clo Th. Fries parcissime lectus, qvoqve in Gilde- 
skaal ad prædium pastoris passim copiosius (67% 3—4); in 
insula Rollen ad saxa pratensia prope lbbestad (6847); 
in Maalselven ad radicem alpis Aglapen in prædio Aglapmo 
(68 * 55—56); nec non ad Jakobselv Varangriæ borealis quum 
prope cataractam infimam tum prope cataractam rivi Vand- 
elv, ibi latit. bor. attingens 70 * 8—9. Vulgo prædiligit parie- 
tes sat perpendiculares rupium, qvi å terra & cæspile supra- 
posito imminente sub pluvio & deliqventia nivis modice irri- 
gantur. Species saxi, cui insidet, nunc micaceo-schistosa, 
nunce chloritico-argillacea, nunc arenaria. Ut videtur, cen- 
trum dispersionis ejus in Norvegia boreali qværendum est, 
ubi qvinque locis inter se longe distantibus jam lectus est 
