V E E s L A G. CXIX 



die organen niet de meest natuurlijke gegevens leveren voor eene 

 indeeling. E. longimanus en Biqmdiamis hebben geheel denzelfden 

 bouw van voorpooten: bijzonder lange femora, die, wanneer ze 

 naar achteren gebogen zijn, tot het midden der dekschilden reiken ; 

 nog meer verlengde tibiae, die bovendien geheel ongedoornd zijn; 

 en betrekkelijk korte tarsen. Daarentegen heeft E. Mac Leai/l veel 

 korter femora , die naar achteren gebogen , sleclits tot de schouders 

 der dekschilden reiken ; tibiae die in het midden en aan het einde 

 met een zeer langen takvormigen doorn voorzien zijn; en sterk 

 verlengde tarsen. Voeg hierbij , dat zoowel lougimaum als Jbupon- 

 tiauus betrekkelijk slank van bouw zijn, met een smallen, naar 

 den top geleidelijk afnemenden thorax, terwijl J/«c Zmyi breed en 

 plomp van bouw is , met een breeden , transversalen thorax , dan 

 is er voldoende grond om Mac Leayi niet met de beide andere 

 soorten in hetzelfde geslacht te plaatsen en het genus CJmrotouus 

 zou dus recht van bestaan hebben. Zetten we echter onze verge- 

 lijkingen voort en beschouwen we de kenmerken van Chelrotonus met 

 die van Propomacrus ^ dan blijkt het niet mogelijk deze twee ge- 

 slachten te scheiden. Tvopomacrus heeft geheel denzelfden bouw 

 van voorpooten , van lichaam , van thorax als Cheirotomis. De 

 thorax van den Syrischen Pr. hlmiicronahis wijkt wel af door de 

 eigenaardige diepe insnijding aan de zijden, maar dit is uitsluitend 

 soortverschil , daar het geheel wegvalt bij de andere soort Pr. I)a- 

 vidis H. Deyr. Het eenige verschil, dat tusschen de twee genera 

 blijft bestaan , is de beharing aan de onderzijde van de tibiae bij 

 Propomacrus; dit kan evenwel niet voldoende geacht worden voor 

 eene generieke scheiding; waarschijnlijk staat de aanwezigheid van 

 die beharing in verband met levenswijze of andere omstandigheden; 

 de beide soorten met behaarde pooten bewonen het lage land, de 

 andere daarentegen het hoog gebergte. Bovendien is de beharing 

 bij Pr. Davidls reeds minder sterk dan bij Pr. hvmucrouatns; ook 

 is bij weinig ontwikkelde mannetjes van deze laatste de beharing 

 nauwelijks aanwezig. De Euchiriden zijn op het punt van dergelijke 

 pootbeharing nog al eigenaardig ; zoo heeft het î van PJ. longimanus 

 aan het uiteinde van de tibia een haarbosje, dat de andere soort, 



