VERSLAG. CXXVII 



bevattende enkele zeer schoone of zeer zeldzame species , t. w. 

 Gaster acantJi a roseo-linihata Dol. , Epelra mlebrom Thor. , Vloltoruft 

 zosia Walken., Ariadne fagellum Dol., en een drietal, hem nog 

 niet zekere, fraaie Lycosidae, onder beknopte toelichting van hare 

 respectieve eigenaardigheden. 



De heer van der "Wulp vestigt de aandacht op een zeer uit- 

 voerig en belangrijk opstel van Prof. Dr. Fr. Brauer en .T. Edi. 

 von Bergenstamm in Band LVI van de Denkschriften clermMhem. 

 naturwiss. Classe der Kais. Akad. der Wissenschaften in If ien. Het 

 stuk is getiteld: Vorarbeiten zu einer Monographie der Muscaria 

 Schizometopa (excl. Anthomyidae). In hunne inleiding wijzen zij er 

 op, dat onderscheidene schrijvers getracht hebben, deze dieren (de 

 Muscidae Galypterae) in eenige groepen te verdeelen en voor die 

 groepen kenmerken vast te stellen, waarbij de beschrijving der 

 geslachten dikwijls ongemerkt, soms zelfs voorbedachtelijk de door 

 henzelven gestelde grenzen hebben overschreden. Al de in aan- 

 merking genomen kenmerken wisselen in hunne combinatie zoo 

 menigvuldig af, dat het schier onmogelijk is er een te ontdekken, 

 dat een zeker aantal geheel beheerscht en dus als zoodanig in een 

 natuurlijk systeem kan gelden. 



Ook de schrijvers van bovengemeld opschrift hebben te vergeefs 

 gepoogd, voor de tot dusver gevormde groepen (Tachininae, Dexinae, 

 Sarcophaginae enz.) meer constante onderscheidingskenmerken te 

 vinden, en zijn toen tot het inzicht gekomen, dat het beter is, 

 deze verdeelingen geheel te laten varen en een veel grooter aantal 

 kleinere groepen of verwantschapskringen aan te nemen. Op deze 

 wijze worden , met inbegrip der Oestridae (die tot dusver als afzon- 

 derlijke familie van de Muscidae werden afgescheiden) , door hen 

 niet minder dan 54 groepen gekarakteriseerd. De Oeslridae maken 

 de laatste (S^ste) groep uit. Evenzeer blijven de Muscinae, Pha- 

 siinae , Sarcophaginae en Ocypterinae ieder eene eigen groep vormen. 

 Daarentegen zijn de Tachininae en Dexinae geheel door elkander 

 geworpen; het tot nog toe geldende onderscheidingsken merk (de 

 naakte of gevederde sprietborstel) wordt dus door hen als geheel 



