168 AANTEEKBNING OVEB 



de acliterrand langer; laatstgenoemde is t(!vens regel ma liger ge- 

 bogen en iets schuiner dan bij costaestrigalis , ook is de vleugel- 

 punt stomper. 



De grondkleur der voorvleugels is een leemkleurig bruingrijs, 

 donkerder of lichter, maarniet zoo variëerend als bij de voorgaande 

 soort. Aan den wortel het lichtst , worden zij geleidelijk donkerder 

 tot twee derden toe, alwaar achter de tweede dwarslijn en het 

 meest tegen den binnenrand, de tint plotseling oplicht tot bijna grijs- 

 wit toe, om langzamerhand weder te verdonkeren, zoodat zij tegen de 

 l'ranjelijn opnieuw dezelfde kleur hebben als voor de tweede dwarslijn. 



Teekening regelmatiger en duidelijker dan bij costaestrigalis. 

 Aan den wortel zie ik, even onder den voorrand, bij 7 mijner 

 8 exemplaren een kort zwart langsstreepje (het achtste is op die 

 plaats iets beschadigd). Eerste dwarslijn bijna op een derde der 

 vleugellengte, enkelvoudig, vrij steil , flauw geslingerd en tij n zwart. 

 In de middencel is die lijn iets dikker en in cel \h duidt een 

 kort tandje de tapvlek aan. Dwarsader onder een kort donker 

 voorrandsstreepje, met een bij alle exemplaren aanwezig zwart 

 middenteeken. Het is klein maar gewoonlijk goed zichtbaar, meestal 

 driekant , wortelwaarts spits ; bij een paar exemplaren doet de vorm 

 aan een' spijkerkop denken , bij één voorwerp is het eenigszins 

 halvemaan-vormig (volgens Guenée kan het ook x-vormig zijn). 

 Door eene duidelijke, é tot | millimeter breede tusschenruimte van 

 dit middenteeken gescheiden, komt nu de tweede dwarslijn. Haar 

 begin is eigenlijk het bovenvermelde donkere , soms licht afgezette 

 voorrandsstreepje boven het middenteeken , dan volgt een genoeg- 

 zaam uitgewischt horizontaal eind , en vervolgens loopt , van at 

 ongeveer een millimeter onder den voorrand , de dwarslijn naar 

 den binnenrand, evenwijdig met, doch rechter dan de acliterrand 

 en slechts achter het middenteeken een zeer kort bochtje makende , 

 dat men bijna een stompe tand kan noemen. Op die plaats is de 

 lijn ook het dunste, overigens duidelijk, koolzwart, enkelvoudig, in 

 cel \h nauwelijks wortelwaarts gebogen. Deze lijn is verder , van af 

 de plaats waar zij onder den voorrand goed zichtbaar wordt tot 

 aan den binnenrand , iets geelachtig wit afgezet en wel naar onderen 



