ali EEN VIJAND VAN HET SUIKERRIET. 



sprieten verloopen , welke strepen zich met elkaar vereenigen langs den 

 achterrand van het epistomum. Deze naad is , vooral aan de buiten- 

 hoeken, donker, bijna zwart geteekend. Het epistomum en de 

 bovenlip zijn geel, slechts de verticale plaat van het epistomum is 

 donkerder. De onderzijde van den kop is bruingeel, iets lichter 

 dan het grootste deel der bovenzijde. Naar de aanhechtingsplaatsen 

 van kaken en onderlip wordt de tint weder zwart, de voorrand 

 bij deze aanhechtingsplaaatsen is eene donkere, harde chitine-lijn. 

 Ocellen ontbreken geheel. 



Lateraal van de eindpunten van den naad, waarmede het epis- 

 tomum aan den kop verbonden is, bevinden zich de aanhechtings- 

 plaatsen der sprieten. De sprieten bestaan uit vijf leden. Het eerste 

 is , evenals bij vele Lamellicornialarven , min of meer bolvormig 

 en wordt door sommige auteurs (Erichson) niet als een afzonderlijk 

 lid beschouwd, door anderen (Perris) wel. Mij komt de laatste 

 meening als de ware voor; ofschoon het segment kort is, is het 

 toch zoowel met den kop als met het volgende lid beweeglijk ver- 

 bonden. Daar het een weinig in den kop kan teruggetrokken 

 worden, kan het misschien den dienst van een kogelgewricht 

 verrichten. Het tweede, derde en vierde lid zijn onderling nage- 

 noeg even lang; het vierde vertoont aan de eene zijde eene dunne 

 chitinelijst , die in de lengte verloopt. Het vijfde sprietlid is vrij 

 kort en breeder dan de andere , het loopt spits toe en vertoont 

 eenige sterker gechitiniseerde punten. 



Vóór de sprieten zijn de bovenkaken ingeplant. Zij zijn eenigszins 

 sikkelvormig , maar met een breeden kant onder het epistomum 

 aan den koprand verbonden. Beide kaken . zijn haakvormig naar 

 elkaar toegebogen. De linker kaak strekt zich iets verder naar voren 

 uit dan de rechter, zoodat bij gesloten kaken de punt van de 

 linker over die van de rechter heengrijpt. Zoo bevindt zich ook de 

 kies (zie later) van de linker kaak vóór die van de rechter. Aan 

 de bovenzijde loopen de buitenranden der punten wat schuin naar 

 beneden af, zoodat de onderzijde der kaken op die plaats min of 

 meer hol wordt. Vóór de eindpunt vindt men aan de rechter 

 bovenkaak nog één tandje, aan de linker, ongeveer daartegenover. 



