322 KEN Vl.TAND VAN HET SUIKERRIET. 



achlerrand der oogen in (lt;n protliorax trniii^el rokken, liet uit- 

 stekende gedeelte van den kop heeft ecne hoogte van ± 1 mm. 

 en eene grootste hreedte van '2^ mm. 



De kleur van de hovenzijde wisselt af. Soms is zij zuiver bruin , 

 vooral op de dekschilden , terwijl kop en halsschild meer eene 

 violetzvvarte lint vertoonen. Deze tint strekt zich met verschillende 

 nuances ook wel over de dekschilden uit, terwijl ook een metaal- 

 groene weerschijn soms voorkomt. Deze is sterker bij de exem- 

 plaren uit bet Leidsche Museum dan bij die , welke ik uit Pasoeroean 

 ontving. De onderzijde is lichter of donkerder bruin of zwart. 



Van den voorrand van den prothorax af valt de voorzijde van 

 den kop vrij steil , tamelijk gewelfd , naar beneden en is door eene 

 lijn gescheiden van een vooruitstekenden rand (epistonmm) , die, 

 van voien het breedst en zeer weinig uitgtschulpt, naar beide 

 zijkanten tot aan of bijna tot aan den prothoiax verloopt en 

 de oogen meer of min volkomen in eene bovenste en eene onderste 

 helft verdeelt. De oogen zijn verschillend van tint, van licht geel- 

 bruin tot bijna zwart. Zij liggen aan de achterhoeken van den 

 kop, vlak voor den prothorax. 



De onderzijde des kops is voorzien van eene knobbelvormige ver- 

 dikking in het midden, die bij onderzoek uit de opeengepakte 

 monddeelen blijkt te bestaan. Neemt men het epistoaium weg, 

 dan is deze verdikking de onmiddellijke voortzetting van hel kopge- 

 deelte der bovenzijde. Aan den voorrand der oogen , zijdelings van 

 de monddeelen, zijn de sprieten ingeplant, die in ingetrokken toe- 

 stand in eene groefachtige uitholhng aan de binnenzijde der oogen zijn 

 gelegen, met het knotsje binnenwaarts gekeerd, terwijl zij in uit- 

 gestoken stand een eindweegs onder den voorrand des kops uitsteken. 



Deze sprieten zijn ongeveer 1 mm. lang. Het eerste lid neemt 

 de helft van deze lengte in , aangenomen dat men het knobbel- 

 vormige uiteinde, waarmede het aan den kop bevestigd is, niet 

 als afzonderlijk lid beschouwt, wat men m. i. wèl moet doen. Na 

 dit groole lid komt een kleiner, en dan volgen vijf nog kleinere 

 leden, die als een afzonderlijk deel aan het vorige met smalle basis 

 zijn vastgehecht en een weinig breeder worden naar het einde; 



