EKN YI.TAND VAN HET SUIKERBIET. 323 



vooral het, laatste der vijf is reeds vrij breed. Daarop vol<:en drie 

 (tamelijk dikke) bladvormige leden, waarvan de beide buitenste 

 aan de buitenzijde afgerond zijn. Hierdoor wordt het bladorgaan in 

 samengevouwen toestand een cylindervormig knotsje. De beharing 

 van de spriet is schaarsch ; het lange , eerste lid draagt eene rij 

 haren ; van de bladen zijn de beide buitenste en de randen van 

 het middelste behaard. De kleur van de spriet is donker chitine- 

 bruin; de knots is aanmerkelijk lichter bruin. 



De monddeelen vormen , zooals boven vermeld werd, eene knobbel- 

 vormige verdikking aan de onderzijde des kops. Dicht achter den 

 uitstaanden voorrand vindt men de eenigszins opstaande voorgrens 

 van de bovenlip, in den vorm van een lijstje. Deze bovenlip is 

 driemaal zoo breed als lang , van voren een klein weinig ingedeukt , 

 op hare oppervlakte van verspreide stippels voorzien, die meeren- 

 deels haren dragen, en aan den voorrand met langere haren ver- 

 sierd , die het midden vrij laten. Aan de onderzijde is de bovenlip 

 hol , tot opneming van de groote basale gedeelten der bovenkaken 

 ingericht , tusschen welke echter een mediaan tusschenschotje zich 

 uitstrekt met korte, fijne haren dicht bekleed. Dit tusschenschot 

 loopt naar den voorrand der lip in twee divergeerende lijnen, eveneens 

 met dergelijke haartjes bekleed, terwijl op deze lijnen een paar 

 kwastjes van haren worden aangetroffen, die aan weerszijden onder 

 de bovenlip uitsteken. 



De bovenkaken zijn met een zeer breed grondstuk , dat zich 

 vooral in de lengterichting van het lichaam ver uitstrekt, vastgehecht; 

 het grondstuk van de linker is langer dan d.it van de rechter. 

 Van boven gezien worden deze grondstukken door de bovenlip 

 bedekt. De uiteinden der kaken, die aan de buitenzijde haartjes 

 dragen, staan tegen elkaar op en begrenzen van voren de mond- 

 opening. Zij zijn uitgehold, eenigszins lepelvormig en dragen drie 

 of vier tanden aan den vrij scherpen omtrek. Het merkwaardigste 

 der kaken is echter het genoemde grondstuk , dat naar de mediaan- 

 zijde eene platte, harde chitineplaat vormt, waarop groeven en 

 lijsten , in eenigszins gewonden vorm , in hoofdzaak in de richting 

 van het lichaam loopend, elkaar afwisselen en dus eene gerimpelde 



