belangrijk hij 's Rijks verzamelingen te Leiden 

 uitbreidde, zijn plan otn een zoölogisclien tuin tot 

 stand te brengen, kon Temminck niet verwezenlijken. 



Deze eer behoort aan den boekverkooper Gerardus 

 Frederik Westerman, die, den 8 December 1807 

 te Amsterdam geboren, van zijne eerste jeugd 

 het grootste deel zijner uren van uitspanning aan 

 de beoefening der dierkunde wijdde. »Westernian,' 

 zoo verhaalt zijn vriend "VVijsmuller, svond van 

 der jeugd aan een welgevallen in het beoefenen 

 der zoölogie. Onwillekeuiig geraakte hij aan het 

 verzamelen van uitheemsche vogelen. Elk voorwerp 

 dat zijne verzameling kon verfraaijen of uitbreiden, 

 trachtte hij, in weerwil van moeite on opoffeiing, 

 zich te verschaffen. In uren aan den arbeid 

 ontwoekerd, verlustigde hij zicli in het veizoigen 

 dezer dieren, zoowel als in hun bezit. Geen wonder 

 derhalve, dat de zucht naar eene zoölogische 

 instelling dikwerf bij hem was ontwaakt, en slechts 

 getrouwe handen en een gunstig oogenblik afwachtte, 

 om niet weer in te sluimeren." 



De inrigting te Londen was naauwelijks acht jaren 

 oud, toen de heer Westerman zich, op den 29 April 

 1836, per adres tot Koning Willem I wendde, 

 om diens ondersteuning te vragen tot het oprigten 

 van eene blijvende diergaarde binnen de Hoofdstad. 



»Sire!" schreef de ontwerper, »ondanks de 

 menigvuldige, schoone en nuttige inrigiingen onder 

 U. M. weldadig bestuur aan Nederland geschonken, 

 bleef er eene, tot heden, onopgemerkt of welligl 

 om den ondergeteekende onbekende redenen, 

 achterwege. 



sAlgetneen is er in Nederland, en bijzonder in 

 Amsterdam, meermalen gewenscht, dat er eene 

 blijvende Diergaarde mogt worden opgeiigt, heizij 

 onder U.M. bijzondei e protectie, hetzij voor rekening 

 des Rijks, hetzij door eene particuliere negoiiatie 

 daar te stellen. 



»Üe oiulergeteekende vleit /icli nederig, in geval 

 het U. M. niügt behagen, hieraan eenig belang te 

 willen hechten, U, M. een uitgewerkt plan te kunnen 

 aanbieden, volgens hetwelk zoo niet geheel zonder, 

 zeker met een weinig beieekonend geldelijk bezwaar, 

 eene diergaai de zou kunnen worden opgei igt, welke 

 de studerende jongelingschap tot bijjondei' nut en 

 der Hoofdstad tot geen gering sieiaad verstrekken zou. 



»De algemeene belangstelling in dit vak der 

 natuurlijke historie neemt hand over hand, bij den 

 voortgang der beschaving, toe; getuige hiervan 

 de ontzettende toeloop, welken doorgaande kleine en 

 dikwerf weinig beteekenende verzamelingen op de 

 jaarmarkten gevonden hebben. 



))Het zonde dus te bejammeren zijn, dat ons 

 Vaderland, zoo rijk aan prachtige kunst- en 

 natiiui verzamelingen, in dit ojizigt onze naburen 

 niet op zijde streven en den inwoner en vreemdeling 

 niets ter beschouwing aanbieden kon, waaruit onze 



belangstelling in de heerlijke natuurvoortbrengselen, 

 onze voortgang in kennis en beschaving en de 

 toenemende bloei van onzen handel en scheepvaart 

 blijken mogt." 



Uet vereert Koning "Willem, dat de aanvrager 

 reeds binnen eenige dagen een antwoord ontving, 

 waarin de belangstelling van den werkzamen Vorst 

 onmiskenbaar lag opgesloten. Hij verzocht den Heer 

 Westerman, in aanmoedigende bewoordingen, om 

 het meer uitgewerkte plan in te dienen. 



Reeds na weinige dagen kon dit ontwerp naar 

 den Koning worden opgezonden. Devooi steller sloeg 

 voor, om de diergaarde te Amsterdam, terzijde 

 van den Hortiis Medicus, in de Plantaadje, te 

 vestigen. Hij berekende de kosten voor terrein, 

 kooijen en plantsoenen, op / .30,000 tot/ 40,0(i0 en 

 voor den aankoop van dieren op ƒ .JO.OOO tot ƒ 60,00ü. 



Het Rijk ot de Vereeniging, die zich met den 

 aanlea; zon belasten, zon des noods die som slechts 

 als eene leening behoeven te verstrekken. Want uit 

 derenten die bespaard konden worden, en den vei koop 

 van voorwerpen oordeelde de voorsteller dat een 

 reservekaskon gevormd worden, die, nadat een deel vooi' 

 uitbreidingen verbetering was ter zijde uflc-d. tot 

 aflossing van het grondkapitaal zou kuiiueii dienen. 



De kosten voor de voeding en verpleging der 

 dieren wilde de ontwerper vinden uit een entreegeld, 

 dat niet te hoog gesteld, zeker eene belangrijke 

 som jaarlijks zou uitmaken. Naar zijne ineeniiig, 

 zou eene entree van ongeveer 25 cents de persoon 

 de beste uitkomsten leveren. 



De kosten vooraankoop van dieren zon aanmerkelijk 

 verligt worden, waanneer het Gouvernement de Diicitie 

 der Nederlandsche Handel-Maatschappij uitnoodigde, 

 om eiken gezagvoerder, wiens schip zij bevrachtte, 

 aan te sporen, tegen eene billijke vergoeding van 

 kosten, zeldzame dieren aan te voeren, ,1a, er zou 

 zelfs reeds veel bespaard worden, indien de dieren 

 voor het Museum van Natuurlijke Historie te Leiden 

 bestemd, in deze gaarde werden geplaatst zoolang 

 men hen in het leven kon houden. 



Met betrekking tot het bestuur achtte de 

 voorsteller de beste keuze: de aanstelling van twee 

 Directeuren en vier Commissarissen, van welke 

 laatsten één zou genomen worden uit Directeuren 

 der Nederlandsche Handelmaatschappij, één uit het 

 bestuur van het collegie Zeemanslioop. één uit den 

 Gemeenteraad der Hoofdstad en één uit de 

 aanzienlijkste ingezetenen der Stad, inzonderheid 

 iemand die van de natuurlijke historie eene studie 

 maakte. 



Overeenkomstig 's Konings verlangen, stelde de 

 Heer Westerman dit ontwerp in handen van den 

 toenmaligeii Burgemeester Cramer. De Vorst wenschte 

 het tegelijkertijd te ontvangen met het advies van 

 dezen magistraat en van den Gouverneur van 

 Noord-Holland. 



