-A. XVII '.- 



Burgemeester Cramer was niet lang met zich 

 zelf in tweestrijd in welken zin hij Koning 

 Willem zou adviseren. Nog denzelfden dag, waarop 

 het ontwerp hem werd overhandigd, den 31 Mei 

 1836, begreep hij een ongunstig oordeel over het ^ 

 plan te moeten uitspreken. Hulde brengende aan 

 de vaderlandlievende gezindheid van den Heer 

 Westerman, betuigde hij, er ver van verwijderd te zijn 

 0111 het ontworpen plan, »althans voor Amsterdam", 

 goed te keuren. »Er waren," schreef hij, ))veel 

 belangrijker, noodzakelijker en min gevaarlijke 

 beinoeijingen," dan die het bijeenbrengen eener ; 

 diergaarde bedoelden, »waarvan de oprigting binnen 

 deze Stad, of in hare nabijheid het Bestuui' geenszins 

 geraden" voorkwam. 



Allerwaarschijnlijkst droeg tot dit sdesfavorabel ' 

 advies" vooral de vrees bij, dat het voortdurend 

 verblijfvanzüogeiioemde wilde beesten, óf tegenkanting 

 bij de burgerij, of werkelijk gevaar kon veroorzaken. 

 Wie verwondert het, dat het antwoord dat de 

 ontwerper uit 's Giavenhage bekwam, ongunstig 

 luidde? 



In dato 24 Juni 1836, gaven de Ministers van 

 Financiën en Binnenlandsche Zaken den adressant te 

 kennen, sdater geene termen waren gevonden, omaati 

 het door hem voorgestelde ontwerp gevolg te geven." I 



Hoe ontmoedigend dit antwoord moclil zijn, de 

 Heer Westerman wanhoopte niet, om te eeniger tijd 

 zijn doel te bereiken. Hij ging voort met verzamelen, 

 inet studeren, met liefde voor de wetenschap aan te 

 kweeken. 



Raadsman van velen en hulpvaanlig waar 

 dienst te bewijzen is, werd de Heer Westerman 

 de toeverlaat van Reindeit Draak, een kundig 

 preparaleur van dieren, toen het Bestuur van 

 het Amslerdainsche Burger- Weeshuis deze in een 

 moeielijk dilemma plaatste. Draak, die een betrekking 

 ;il8 suiipoost in dat gesticht vervulde, had namelijk 

 juen achtereen van een zolder der uitgestrekte 

 inrichting gebruik mogen maken, om er zijne opgezette 

 zoogdieren, vogels en visschen bijeen te scharen. 

 Doch toen omstreeks dezen tijd de bevolking van 

 het Weeshuis sterk toenam, zagen Regenten zich 

 verplicht. Draak te kennen te geven, dat zij deze 

 vergunning moesten intrekken. Het ontnemen van 

 deze lokalen, achtte Draak een bezwaar, dat hij 

 niet te boven zou kunnen komen Doch wetende 

 hoe ingenomen de Heer Westerman met zijn werk 

 was, riep hij diens tus.schenkomst in. 



Westerman , die Draak als een miskend genie 

 beschouwde, stak den beangstigde een riem onder het 

 liart. Hij hielp hem naar eene plaats uitzien, waar de 

 talrijke voorwerpen niet alleen wèl bewaard zouden 

 zijn, maar tevens tot leering konden strekken : de 

 voormalige Nieuwe Stadslicrbeig in de Plantaadje. 

 Op deze wijze poogde hij Amsterdam met een 

 nieuw museum te verrijken. 



Had de Heer Westerman hierbij zijne hulp laten 

 berusten, de zaak zou in hare geboorte zijn 

 gesmoord. Doch hijging eenige stappen verder: hij 

 stelde zich bij den eigenaar van het gebouw borg 

 voor de huurpenningen en verbond zich tot eene 

 belangrijke geldelijke bijdrage, zoo de opbrengsten 

 beneden de uitgaven mochten blijven. 



Wie in den zomer van 1837 zijne schreden naar 

 de Plantaadje richtte, om zich te verpoozen, vond 

 daar eene plek, die onuitputtelijke leering bood, 

 het nieuw-geopende Zoölogisch Museum van Draak. 

 Zelfs zaakkundigen stonden verbaasd over den 

 rijkdom dezer verzameling. Men wist niet wat meer te 

 prijzen, of de voortreffelijke standen, die Draak aan 

 de dieren had gegeven, of het geduld en de vlijt 

 van den niet bemiddelden verzamelaar, welke door 

 eene reeks van jaren te sparen en te arbeiden, eene 

 wetenschappelijke collectie had bijeengebracht, waarvan 

 kenners de stoffelijke waarde op minstens ƒ8000. — 

 begrootten. Als de grootste bijzonderheden kon 

 men aanmerken verschillende exemplaren van 

 zeldzame aapsoortcn, tal van sieilijke paradijs- en 

 andere vogels, het geraamte van een walvisch en 

 eene fraaie verzameling vogeleieren. 



Had men. aan het Museumgebouween landelijken 

 omtrek kunnen geven, mogelijk zou de onderneming 

 wèl geslaagd zijn, want leerzamer uitspanningsplaats 

 dan deze bood de Plantaadje toen niet aan. Doch 

 lieten zich de natuurvrienden gaarne in de voormalige 

 Stads-Herberg vinden, zij die eene rustplaats 

 onder het lommer zochten, vonden die te dezer 

 plaatse niet. De inrichting kwijnde en liep gevaar, 

 om, bij gemis aan de noodige ondersteuning, te 

 gronde te gaan. 



Doch andermaal toonde de Heer Westerman dat. 

 zoo hij de belofte had gegeven om te helpen, 

 hij zijn woord wilde gestand doen, in weerwil van 

 allerlei beletselen. Hij wierf een tweetal vrienden 

 om hem te steunen, den commissionair J. W. H. 

 Werlemann ein den horologiemaker J. J. Wijsmuller. 

 i Na rijp, beraad ooideeldeu deze waardige mann<'n, 

 dat zij beginnen moesten niet door eene geldelijke 

 opoffering der inrichting een aanzien te geven, dat 

 meer tot bezoek zou uitlokken dan tot ditoogenblik 

 het geval had kunnen zijn. Schuin tegenover de 

 ■ Stads-Herberg, aan de Middellaan, lag de tuin 

 Middenhof, toebehoorende aan een te Amsterdam 

 gevestigd Duiisch koopman, Rudolph Westkirch. Het 

 was eene warande, die ))in onbekrompen weelde 

 aangelegd en wèl onderhouden" de kiem kon vormen 

 voor eene diergaaide, zooals de Heer Westerman 

 op het oog had gehad, toen hij zich in Mei 183G 

 tot Koning Willem 1 richtte. De drie vrienden 

 deden pogingen om dien tuin aan te koopen, dat is 

 om de opstallen en het recht van erfpacht daarvoor 

 te verkrijgen, want tot op den jare 1857 bleef de 

 stad Amsterdam eigenares van alle gronden in de 



