waarborgen voor het huisvesten der wilde dieren 

 zou aanbieden. De Magistraat had in het einde zijn 

 tegenstand laten varen. Het menageriegebouw was 

 verrezen, en met zelfvoldoening mochten Bestuurders, 

 den 12 Augustus van 't genoemde jaar, de leden 

 binnen de nieuwe galerij welkom heeten. 



Het grondvlak der bezitting van het Genootschap 

 was thans nagenoeg drie kwart bunder groot, doch 

 gevormd uit twee duor water en wegen van 

 elkander gescheiden erven. Die deeling vereisclite 

 een dubbel personeel aan de ingangen en belette 

 verschillende gevvenschte verbeteringen. 



Inmiddels was echter een hinderpaal uit den 

 weg geruimd, die niet minder dan de tegenwerking 

 van invloedrijke personen, de stichting met den 

 ondergang had bedreigd : de onaangename verhouding 

 namelijk tusschen het Bestuur en den Directeur. Bij 

 eene overeenkomst van 28 Februari 1840 werden de 

 contracten tusschen Draak en de oprichters van 

 Natura Artis Magistra te niet gedaan, waarbij de 

 eerste als schadevergoeding voor de hem verzekerde 

 I echten, een jaargeld van ƒ iOüO, zoo voor zich als 

 zijne vrouw, verwieif. 



Belangeloos namen twee der stichters, de Heeren 

 Westerman en Werlemann, de taak op hunne 

 schouderen, om zich met de zorgen voor de diergaarde 

 en het museum te belasten. 



Een heidere toekomst begon het Genootschap 

 toe te lachen. Met iedere maand vermeerderden de 

 leilen, zoodat hun aantal in Mei 1840 reeds tot 700 

 was gestegen, even als het aantal bezoekers tegen 

 entrees en de vrijwillige bijdragen om kas, 

 tuin, diergaarde en verzamelingen te vergrooten. 

 Daarenboven werden de inkomsten verhoogd door 

 veipachting der bufl'etten, hetgeen reeds het eerste 

 jaar f 1500 opbracht. Ten einde dien bloei te 

 bestendigen en nog hooger op te voeren, verbonden 

 zich de leden, wier aantal in Mei 1841 reeds nagenoeg 

 1000 belie|i. om voortaan in plaats van ƒ 10, 

 jaarlijks ƒ 20 te contribueren. 



Bij dien bloei mocht het Genootschap op eene 

 verhüoring zijner wenschen hopen, toen liet bij 

 het Stedelijk Bestuur aanzoek deed om de hout- 

 wallen in erfpacht te verkrijgen, die van beide 

 tuinen tot de Piinsengraciit reikten. Die hoop 

 werd echter meermalen teleurgesteld, want eerst 

 den 1"°" December 1841 nam de Eaad, na herhaalde 

 aanvragen, het besluit, de gevraagde gronden 

 in erfhuur af te staan. Zij werden in Mei 1842 

 aan de openbare dienst onttrokken en breidden 

 het grondvlak der tuinen tot circa 1 bunder uit. 



Binnen dien omkring bleef de tuin besloten tot in 

 den aanvang van het jaar 1844, toen het Genootschap 

 vergunning erlangde om de lioutwallen tegenover 

 de beide uiteinden der Fransche Laan aan de 

 Prinsengracht voor hooischelven in bezit te nemen 

 De beide helften waarin de tuin toen was gesiualdeeld, 



kregen daardoor l'A bunder oppervlakte. Tot 

 gemeenschap tusschen beiden was in Augustus eene 



I fraaie pont in de Prinsengracht gebracht, een geschenk 

 van den waardigen Bestuurder Angelkot Willink. 



i Op dringend verzoek van zijne Medebestuurders 



I aanvaardde de Heer Westerman, den 3 Maart 1843, 

 de taak om zich aan 't hoofd der beambten te 

 plaatsen en het dagelijksch beheer waar te nemen. 

 Hij deed dit echter niet dan op de door hem gestelde 

 voorwaarde, dat hij deze betrekking kosteloos 

 kon vervullen, zoo lang de door hem beoogde 

 besparingen op het onderhouil niet minstens 

 ƒ 2000 'sjaars beliepen. 



Moeielijk kan berekend worden hoeveel het 

 Genootschap door deze benoeming won. Maar luide 

 spreekt het feit, dat, terwijl alle vroegere dienstjaren 

 tekorten veroorzaakten — alleen dat van 1838 tot 

 1839 ƒ 16,160 — het eerste jaar van Westerman's 

 administratie een overschot leverde van ƒ 623. 



De bezwaren 3er stichting waren thans geheel uit 

 den weg geruimd. Thans gold het alleen — uitbreiding. 

 Bij de ijverige medewerking van Bestuur en leden 

 kon deze niet achterblijven. Na het overlijden van 

 den braven Angelkot Willink, op den 14 .luni 1844, 

 bleek het, dat 's mans uiterste wilsbeschikking eene 

 schenking van ƒ 2000 aan het Genootschap bevatte. 

 Toen de leden den wensch uitten dat ruimere 

 gezelschapsgebouwen mochten verrijzen, bracht eene 

 vrijwillige insclirijving / 23,900 bijeen; en het 

 vermelden van menigvuldige geschenken, zoo diereti 

 als opgezette voorwerpen, ertsen, planten, schilderijen 

 en andere voorwerpen, lokte honderden uit om dit 

 voorbeeld te volgen. Den 24 December 1849 wertl 

 ook door de leden het besluit genomen om tle 

 contributie tot ƒ25 'sjaars te verhoogen. 



Inmiddels, te weten in 1844 tot 1849, werd de 

 tuin nogmaals vergroot. In den zomer namelijk van 

 1847, werd het grondvlak der beide houtwallen 

 langs de Prinsengracht tusschen de Dok- en Fransche 

 lanen, die de Magistraat op 't verzoek van Bestuurderen 

 ten vorige jare aan het Genootschap in grondliuur 

 had afgestaan, na beplant en met onderscheidene 

 stallen en kooien voorzien te zijn, als eene zeei- 

 gevvenschte uitbreiding voor de leden opengesteld. 

 De tuin was toen IV2 bunder groot. 



De bloei van 't Genootschap was nu zoo zeer 

 toegenomen, dat de leden met zekerheid nieuwe 

 uitbreidingen konden te gemoet zien. Immers er waren 

 bereids eenige erven door koop verkregen, die 

 bij den tuin ingelijfd konden worden, indien het 

 gelukte, om ook de tusschen liggende enclaves of 

 uithoeken machtig te worden. Reeds in 1850 kon 

 eene vijfde vergrooting plaats vinden. De gronden 

 der lusthoven Hoogerrust en Schoonzigt, nevens die 

 van eenige kleinere perceelen, waren voor ongeveer 



ƒ 13,000 aangekocht, en van den Magistraat tegen 

 geldelijke vejgoeding een deel der Fiansche laan 



