'v XXI n.- 



en der laan op de westzijde der Prinsengracht 



■j verworven. De aanhechting tiad plaats in 



f Bloeimaand 1850 en gaf de gewenschte ruimte voor 



het bouwen van de vogel- en slangenzalen, hetapenhuis, 



verschillende hertenperken, de kanieelstalien en 



onderscheidene grootere en kleinere verblijven voor 



1 velerlei vogels. Door deze vergrooting kreeg de tuin 



j ruim 27. bunder oppervlakte, namelijk iets minder dan 



i 2 bunder ten noordwesten der Prinsengracht en 60 



I vierkante roeden ten zuidoosten daarvan. 



Hadden de bijdragen der leden in 't genootschapsjaar 

 1849—1850 ƒ 31,505 beloopen, zij namen in 't jaar 

 1850—1851 eene belangrijke vlucht door tot ƒ 50,000 

 te stijgen. Dit was te bemoedigender, daar de 

 kandidatenlijsten bij voortduur het bewijs leverden, 

 dat deze bloei nog hooger zou klimmen, vooral wanneer 

 nieuwe uitbreidingen tot stand kwamen. 



Terwijl de bouw der nieuwe gezelschapslokalen 

 werd voorbereid, besloot het Bestuur tot het op 

 getouw zetten van wetenschappelijke werken, en tot 

 de vermeerdering van het gezellige genoegen, door 

 gedurende de zomermaanden twee maal 's weeks te 

 midden der schoone dreven muziekuitvoeringen te 

 geven. Een en ander verhoogde den luister der 

 vereeniging, die reeds in den vreemde hoog werd 

 gewaardeerd, zoo als meer en meer bleek uit het 

 toenemend aantal bezoekers uit andere gewesten, 

 geschenkenvanbuitenlandscheVorstenenVereenigingen 

 en de pogingen om haar na te volgen. 



Koning Willem III had bij zijne bezoeken aan de 

 Hoofd.stad in de lente van 1851 en 1852 groote 

 ingenomenheid met de stichting doen blijken. Na 

 zijn bezoek te Amsterdam in 1851 zond hij van het 

 Loo een paar ringfazanten, en na zijne komst in 1852 

 een levensgroot portret, hetwelk de Vorst als Admiraal 

 voorstelt, een keurig penseelgewrocht van Nicolaas 

 Pieneman.Dankbaarwerden beide geschenken aanvaard, 

 even als de vergunning om den naam des Soevereins 

 aan de inrichting te verbinden. Dientengevolge 

 droeg de instelling sedert het laatstgenoemde 

 jaar het praedicaat van koninklijk. 



In Maart 1853 had eene zesde vergrooting van 

 den tuin plaats, die l'/a bunder aan de bestaande 

 dreven toevoegde en daardoor de oppervlakte tot 4 

 bunders bracht. Zij was verkregen door den aankoop 

 van zeven tuinen, die te zamen ƒ 63,000 vorderden, 

 en voorts door het bekomen van een tweede deel 

 der Fransche laan en der laan langs de Prinsengracht, 

 welke slrooken grond bij besluit van den 

 Gemeenteraad, van 29 December 1852 aan liet 

 openbare verkeer weiden onttrokken. 



Van de gebouwen op die gronden werd één voor 

 kantoor en vergaderzaal, één voor de bibliotheek 

 en één voor de verzameling van insekten in dienst 

 gesteld, terwijl men een vierde den ijsbeer tot 

 verblijf aanwees. Een fraai ijzeren hek sloot nu den 

 tuin van de Lepellaan af, met een sierlijk portiek in 



het midden, waarvan een van Hekking's teekeningen 

 eene zoo juiste afbeelding geeft. Voor de kraanvogels 

 en rendieren, de moeflons, kengeroes, beeren en 



I bokken werden hier verblijven gebouwd, en voor 

 eene nieuwe galerij van roofdieren de plaats afgeperkt. 



: Later kwam in deze aanwinst ook de sjiraffenstal. 



j Met de uitbreiding van den tuin hadden de 

 aanwinsten van diergaarde en mu.seum gelijken 

 tred gehouden. Onder anderen was de schoone 



I verzameling kraanvogels uit Knowsley-park voor 

 Natura Artis Magistra verworven, was de eerste 

 bison aangevoerd, waren de grondslagen gelegd voor 

 een ethnologisch museum. Eindelijk was in 1851 

 tot de uitgave van een jaarboekje besloten. 



In den zomer van 1852 bracht de Commissaris 

 F. C. Zillesen in een bestuursvergadering een 



j voorstel ter tafel, ten strekking hebbende om den 



i minvermogenden de gelegenheid aan te bieden, zich nu 



' en dan, tegen een kleine entree, in de diergaarde 

 te komen verlustigen. Met klem betoogde deze 

 achtenswaardige burger, dat het Genootschap allen 

 standen de gelegenheid behoorde te bieden om uit 

 de lessen der natuur voordeel te trekken, waardoor 

 de leden, als bate voor de inschikkelijkheid die zij 

 zich dan getroostten, meer welwillendheid voor hunne 

 stichting bij de mindere klasse zouden ondervinden. 

 De uitkomst heeft die edele voorspelling niet 

 teleurgesteld. Meermalen heeft de maand September 

 meer dan 50,000 werklieden, dienstboden en 

 geringe burgers in de dreven van Natura Artis 

 Magistra vereenigd gezien, van welken slechts enkelen, 

 als om de tegenstelling te meer te doen uitkomen, 

 vergaten welke verplichtingen deze vrijgevigheid hun 

 oplegde. 



Den 27 October 1852 nam de Algemeene Vergadering 

 een voorstel aan, waardoor de verdere uitbreiding 

 kiachtig werd in de hand gewerkt. Daar de vroegere 

 leeningen voor een belangrijk deel waren afgelost, 

 en de overschotten reeds duizenden beliepen, besloot 

 zij met volkomen gerustheid, eene negotiatie aan 

 te gaan , die de gewenschte middelen tot eene 

 vergroüting Züu aanbrengen. Er werd bepaald, dat het 

 nogoverblijvendedeel van vroegere kleine geldleeningen 

 zou worden gedelgd en eene nieuwe leening ter 

 grootte van 250.000, gulden, rentende 4 pCt., zou 

 worden uitgeschreven. En zoo weigevesligd was thans 

 het krediet van het Genootschap, zoo hooggeacht 

 de inrichting, dat 270 leden de gansche som op lie 

 gestelde voorwaarden aanbrachten. Een tijd van zestian 

 jaren werd voor de atlossing bepaald. 



Kon men met de uitbreiding van het hoofdgebouw 

 en het optrekken der schoone galerij voorde roofdieien 

 aanvangen, men kon tevens bij voorkomende 

 gelegenheden nieuwe gronden aankoopen, om de 

 grenzen der gaarde al verder en verder uit te zetten. 

 Eene onvoorziene omstandigheid noodzaakte het 

 Bestuur weinige jaren later op nieuw eene 



